Jokezelf

Over gisteren, vandaag en morgen

In de trein

Midden in een weiland staat de trein van Hoorn naar Schiphol stil. Niemand weet waarom. De luidsprekers laten, behalve wat geknars, geen informatie los. De passagiers in de hal speculeren druk over de oorzaak. Een conducteur loopt naar de deuren, probeert ze met de noodhandle open te trekken, maar dat lukt niet. Dan loopt hij door de aangrenzende wagon naar de volgende deur waar hij dezelfde handeling uitvoert.

Een groeiend gevoel van onbehagen maakt zich van Hans meester en langzaam voelt hij zich veranderen van de grote man die hij is in een klein en angstig jongetje. Dit gaat fout!! De deuren kunnen niet open! Hij kan er niet uit! Er staat een sein verkeerd, of een machinist let even niet op en rijdt zijn trein het andere baanvak op. Klabam!! Twee treinen op elkaar! De inzittenden van de beide eerste wagons hadden het ongeluk niet overleefd, staat er naderhand in de kranten. Honderden mensen zijn gewond geraakt in de overvolle treinen van het spitsuur. Het overige treinverkeer ondervond langdurige vertraging. Foto’s van een kapotte trein. Interviews met ooggetuigen. Televisiebeelden van de ravage. Rokende brokstukken, kermende mensen langs de spoorlijn. Bloed, sirenes, ziekenbroeders rennen af en aan. Brandweerlieden zagen zich een weg door de puinhopen en proberen bekneld geraakte overlevenden te bevrijden. Sommige mensen bezwijken onder hun handen. Een agent ontfermt zich over een huilend kind dat zijn moeder is kwijtgeraakt.

Hans vindt zich terug in de eerste wagon. Hij is bekneld geraakt tussen twee banken. Hij ziet niet veel, maar registreert zijn omgeving met pijnlijke nauwkeurigheid. Aan de kant van het raam steekt een hand uit boven het verwrongen staal van de geplette bank; een medereiziger die bij het eerste lawaai vertwijfeld had gegild en gevangen werd in een angstgebaar. Er duwt iets tegen zijn rug. Dat moet de schooltas van het meisje zijn dat zojuist nog naast hem zat. Het kind zelf ziet hij niet, moet onder hem liggen, maar hij voelt haar niet. Hij hoort ook niets meer, behalve een aanhoudend gezoem in zijn hoofd. Een vervelend soort gebrom waardoor hij niet meer kan nadenken. Er parelen zweetdruppels op zijn voorhoofd en bovenlip. Zijn handen voelen als verdoofd. Zijn hoofd tolt en alles om hem heen begint te draaien.

Snakkend naar zuurstof probeert Hans zijn ademhaling onder controle te krijgen. Rustig uitademen, langer dan je eigenlijk kunt, dan vier tellen inademen, adem even vasthouden en weer zes tellen uit. Kalm aan en goed concentreren. Hij prijst zich gelukkig dat hij zich nog herinnert wat Roos, zijn therapeute, hem had geleerd over die duizelingen van hem. Hij voelt de wand achter zich. Dankbaar leunt hij er zwaar tegenaan. Dan laat hij zich, nog steeds langzaam in- en uitademend, zachtjes naar beneden glijden tot hij op zijn hurken zit. Zijn rug tegen de muur van de wagon, zijn hoofd in zijn handen. Zo blijft hij ineengedoken zitten tot de trein zich weer in beweging zet.

Lees hier verder

5 reacties op “In de trein

  1. Ikan-Mas
    22 september 2010

    je moet er niet aan denken een paar jaargeleden waren we tijdens een weeralarm bang onze zoon met beperking kon niet naar huis de trein rijdt niet er is altijd angst als de trein niet komt gaat het goed is er wat gebeurt ,vandaag stond de trein weer stil halverwege Wormerveer -Krommeniewaarom ?????????????en om 17 uur rijdt hij nog of weer niet gelukig doet de mobiel het en kn onze zoon worden gehaald uit zaandam
    fijne avond joke

  2. Jokezelf
    22 september 2010

    Nee, je moet er inderdaad niet aan denken en gelukkig denken veel mensen er ook niet aan, want een treinongeluk komt hier in Nederland niet zo heel vaak voor. De meeste mensen laten zich gewoon vervoeren. Toch zijn heel wat mensen zo angstig dat ze niet in een trein of een bus of een auto stappen. Dat is niet handig, want dan kun je moeilijk ergens heen en het is ook niet realistisch, want de kans dat er iets gebeurt is maar heel klein. Dit ongeluk speelt zich helemaal in de fantasie van Hans af. Dáárom is hij zo in paniek. Niet omdat er daadwerkelijk een ongeluk is gebeurd.
    Maar ik kan me goed voorstellen dat je je altijd zorgen maakt of je zoon wel heelhuids thuis komt.

  3. Caroline
    24 september 2010

    Eigenlijk moet je er niet aan denken, maar toch, onbewust doe je het.
    Liefs!!

  4. Alie
    24 september 2010

    Dat ain trein stil komt te stoan, dat breng vroagen, moar as ‘t ook angst brengt dan is het goud mis. Dij keerl hest nait veur niets therapie. ‘t Is te hopen dat hie nait doagelieks hoeft te reizen. Dat zou zijn hart nait oankennen.
    Ik wens doe ain schier weekend.
    Groetjes van Alie

  5. Pingback: In de trein – vervolg | Jokezelf

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 22 september 2010 door in Psychologie en getagd als , , , , , , , , , , .

Archief

Categorieën

Belangstellenden

Loesje

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 287 andere volgers

Proud member of OBA

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 287 andere volgers

%d bloggers like this: