Jokezelf

Over gisteren, vandaag en morgen

Overleven in de stadse jungle

Het echtpaar, de middelbare leeftijd al bijna gepasseerd, steekt de straat over. Hij op robuuste bergschoenen, in korte broek met hoog opgetrokken geitenwollen sokken onder witte ballonkuiten. Polo met korte mouwen en een stevige rugzak om. Zij, timide, in kuitlange broek boven verstandige sandalen, met windjack. Ze lopen naar een hek op de hoek van het plein. Daar haalt de man een plat apparaatje uit zijn zak. Hij aait er liefkozend overheen en legt het op de rand van het hek. Hij loopt een paar passen terug naar zijn vrouw.

Ze staren wat voor zich uit, tot de man weer naar het toestel op het hek gaat. Hij buigt zich erover en tikt er op. Dan kijkt hij omhoog. Wijst naar het noorden en naar het apparaat. Pakt een kaart uit zijn broekzak, vouwt hem open, prikt met zijn wijsvinger midden op de kaart en gebaart opnieuw, nu naar het zuiden. Hij wappert met zijn hand naar de overkant, tuurt naar boven en bestudeert het apparaatje. Daar gebeurt kennelijk niets en andermaal loopt hij een paar passen terug. De vrouw zegt iets en wijst naar de kaart. Hij schudt zijn hoofd, vouwt de kaart dicht, stopt hem in zijn achterzak en knijpt haar vriendelijk in beide wangen. Zij doet een stap naar achteren. Haar houding berustend. Hij loopt weer naar het apparaatje en kijkt. Niets. Hij kijkt omhoog. De zon misschien niet sterk genoeg? De vrouw vraagt wat. Hij schudt zijn hoofd, wijst op het apparaatje, daar moet het vandaan komen. Zij haalt haar schouders op en trekt het jack uit. Het wordt warm.

Tien minuten later pakt de man het apparaatje van het hek en steekt het in zijn broekzak. Hij vouwt de kaart open. Dan loopt hij vastberaden naar het stoplicht. De vrouw trippelt glimlachend achter hem aan.

——————————————–
Dit verhaal heb ik geschreven voor Plato’s WE300 “overwinnen”
Voorwaarde: Precies 300 woorden en de titel niet in het stuk noemen.

About these ads

22 reacties op “Overleven in de stadse jungle

  1. Annette Lemaire
    12 februari 2012

    Ze worden zo benoemd (middelbaar, timide) maar je weet niet of ze echt zo zijn….middelbaar kan zo jong zijn…..jong zo oud, oud zo jeugdig en timide b.v. kan zo schitteren…..

    • Jokezelf
      12 februari 2012

      Tuurlijk Annette, iedereen is zo oud of zo jong als zij zich voelt en niet zoals hij eruit ziet. Timide kan van binnen sprankelen en oud is ook niet meer wat het geweest is, Maar dit soort man-vrouw verhoudingen is vooral van de wat oudere middelbare leeftijd en nog ouder. Vroeger werd ook wel gezegd; de man is het hoofd, maar de vrouw is het nekkie waarop het gezin draait. Dit verhaal is vooral mijn observatie van boven uit een hotelkamer. Mijn werkelijkheid. Niet de hunne, Ik ken die mensen niet, had ze nog nooit gezien en heb geen idee wat ze daar precies stonden te doen.

  2. Marja
    12 februari 2012

    Wat heb je dit beeldend beschreven. Heel knap. En zo’n subtiele overwinning.

  3. Trees
    12 februari 2012

    Een mooi verhaal Joke! Inderdaad een hele subtiele manier van uiteindelijk toch winnen ;-).

  4. Ria
    12 februari 2012

    Pracht stukje overwinnen.
    groetjes ,Ria

  5. gerbelmer
    12 februari 2012

    Dag Joke,
    Het spijt me, ik snap geen snars van dit verhaal. Ik weet het, je moet niet alles weggeven en een schrijver moet de lezer ook wat te doen geven. Maar dit gaat mijn simpele pet te boven…
    Groeten van Ger

    • Jokezelf
      12 februari 2012

      Ach Ger, zo simpel is jouw pet toch niet? Dit is een verhaaltje over een man die, midden in de stad, het noorden probeert aan te wijzen. Daar gebruikt hij een apparaatje voor dat niet wil werken. De kaart, die hij ook bij zich heeft, wil hij niet gebruiken, hoewel zijn vrouw hem daar een paar keer op wijst. Uiteindelijk moet hij toch bakzeil halen en loopt zijn vrouw met een glimlach om de mond achter hem en de kaart aan.

  6. artafterallart
    13 februari 2012

    tegelijk is het een afwijkend stelletje waar men in doorsnee vindt dat juist vrouwen de naam hebben dat ze geen kaart kunnen lezen :-)

  7. gewoonanneke
    13 februari 2012

    Mooi verhalend verteld, ik zag het stel zo voor me in gedachten en voor de rest herkenbaar haha. Gelukkig hadden ze nog wel een kaart bij zich.

  8. Pingback: WE-300: het nieuwe woord | Platoonline

  9. platoonline
    13 februari 2012

    De man als leider van de minimale roedel. Het beest in de vrije natuur. MET ballonkuiten. Hij idealistisch (dat kreng moet het doen verdorie), zij lijdzaam afwachtend en (je zal het altijd zien) uiteindelijk het gelijk aan haar zijde krijgend. Hij versaagt niet, pakt de kaart en blijft leider, maar heeft niet in de gaten dat hij de rol van Olie B Bommel speelt en dat Tom Poes glimlachend achter hem loopt.

    Joke, jij toont aan dat de verhalen op straat liggen. En het zijn in feite nog afgeronde verhalen ook. Hier hoeft niks af en niks bij. Prachtig opgeschreven.

    • jokezelf
      13 februari 2012

      Mijn dank is zeer groot Plato.

  10. Truus
    13 februari 2012

    Mensen observeren is altijd een leuke bezigheid Joke. :-)
    En tja, als de nieuwerwetse hebbedingetjes het laten afweten heb je altijd de ouderwetse kaart nog. ;-)

  11. ♫ Mel☺dy ♫
    13 februari 2012

    jouw verhaal, en dientengevolge een glimlach op mijn gezicht… dank je wel!

  12. Annette Lemaire
    13 februari 2012

    Dat is leuk: een observatie vanuit je hotelraam….
    Dan is alles Madurodam….

    Je reactie is gelukt bij mij…..
    Beneden zie ik nog een verhaaltje over Networkedblogs…..

    Fijne dag nog!

  13. hannekelive
    13 februari 2012

    de jungle betreden met een zak-zonnenwijzer! hoe inventief….
    mooi verhaal, goed geschreven.

  14. minoesjka2
    13 februari 2012

    Wat lekker observerend geschreven! Heerlijk om te lezen.

  15. Mrs. T.
    13 februari 2012

    Mannen hebben toch richtingsgevoel. ;-)

  16. Mirjam Kakelbont
    14 februari 2012

    Knap geschreven WE-300.
    Ergens irriteerde me dat lijdzaam afwachtende vrouwtje. Ik had de kaart het liefst uit zijn handen gerukt! Maar aan de andere kant is er gerechtigheid: als je met hoog opgetrokken geitenharensokken, en witte klapkuiten loopt, weet je dat er gerechtigheid is ;-)

  17. Caroline [DreamLoveLife]
    16 februari 2012

    Prachtig geschreven!

    Liefs

  18. Nathalie
    18 februari 2012

    Begrijpend lezen is nooit mijn sterkste vak geweest. Zie in gedachten mijn leraar Nederlands weer voor mij en 30 zuchtende leerlingen die de bui alweer zien komen. Gelukkig zie ik dat ik niet de enige was die het niet helemaal begreep. Mijn dank voor de uitleg. Het verhaal zelf zie ik wel voor me… en nu ik weet waar het om gaat… zie ik het voor me met een grote glimlach.

Reacties zijn gesloten.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 12 februari 2012 door in Samenleving, WE300 en getagd als , , , , , , , .

Archieven

Categorieën

Belangstellenden

Ik ben net begonnen, laat een reactie achter of vind me leuk :)

Proud member of OBA

Loesje

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 288 andere volgers

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 288 andere volgers

%d bloggers like this: