Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Ophalen

Ik was twaalf en Jos, dertien, kwam mij vaak na het eten halen. Naast elkaar gingen we dan in het trappenhuis  luisteren naar zijn transistorradiootje. Mijn vader vond dat niks, op die trap met de deur dicht, dus om de tien minuten trok hij aan het touw waardoor de buitendeur openging.
“Oh,” riep hij dan naar beneden, “ik dacht dat er gebeld werd”.
Als het hem te lang duurde, riep hij: “Joke, naar bed, je pyjama ligt klaar!” Het was dan nog geen half acht. Mijn vriendje droop af en ik ging boos naar boven, want ik hoefde pas om half negen naar bed. Maar mijn vader had geen medelijden; “wie weet wat je daar allemaal uitspookt. Wat moet je met die jongen?” Ik had geen idee, maar merkte wel dat het anders was dan ‘gewoon’.

Jos haalde mij altijd op, ook als ik niet naar buiten mocht. Dan fietste hij de hele avond heen en weer in de straat en keek of hij mij voor het raam zag. Mijn vader lachte hem erom uit en mijn zus en mijn moeder lachten mee. Ik vond dat gefiets ook wel grappig, maar stiekem was ik er trots op dat hij dat voor mij deed.

Op een avond toen ik weer naar boven werd geroepen omdat mijn pyjama klaarlag, gaf Jos mij ineens een zoen. Ik voelde het in mijn buik kriebelen. Verlegen namen we afscheid.

Niet veel later verhuisde ons gezin naar een andere wijk. Jos heb ik nooit meer gezien.

Geschreven voor Write On Wednesday. wow

De spelregels vind je hier
Meer WOW’s lezen over ophalen? Klik hier

===============================================================================

17 reacties op “Ophalen

  1. jokezelf
    16 november 2010

    Nee hij is geen fictie en hij is goed terecht gekomen heb ik begrepen nadat ik hem gegoogled had. Ik ook trouwens (ondanks èn dankzij mijn vader denk ik).

    Like

  2. Plato
    15 november 2010

    Dus vader is op dit terrein NOG actief? Tja, ik vrees dat ik het ook zou doen. Maar mijn kinderen lenen zich daar niet voor. Arme Jos. Hopelijk is hij fictie maar zo niet dan hoop ik dat hij goed is terechtgekomen.

    Like

  3. Ivanka
    13 november 2010

    De afloop is natuurlijk jammer,
    maar toch is het een stukje
    wat me doet glimlachen..

    Like

  4. Sinterpieterklaas
    12 november 2010

    Ola, hasta la vista!
    Sint en Pieten vinden het reuzefijn
    dat u allemaal dit jaar ook weer van de partij wilt zijn.
    Met 24 schoenen spelen we het Sinterklaas-Spel
    34 mensen willen winnen, jawel!
    Sint en Pieten wensen u heel veel plezier
    met het spelen van Sinterklaas-Spel 2010 hier!
    Nu snel aan de kant met die vrijdagse zorgen
    want het Sinterklaas-Spel-Plezier begint morgen!
    Hasta la Pasta
    Sinterklaas-Spel-Piet

    Like

  5. Alie
    8 november 2010

    Hoe ging dat liedje ook al weer. Meisjes van dertien, niet zo gelukkig. Meisjes van dertien, en net tussenin. Te groot voor de poppen, te groot voor de merels. Te klein voor de liefde, …
    Zo mooi nummer, bijna net zo mooi als jou wow. Wat kan ik genieten van je schrijfsels!
    Groetjes van Alie
    Kiek ik vergait hailendaal mien dialekt!! 😉

    Like

  6. jokezelf
    8 november 2010

    Haha, nee hoor, dat was de huisvesting. We kregen ee ngrotere en betere woning. Maar mijn vader bleef zich tot op hoge leeftijd opwerpen als bijzonder sterk aanwezige beschermheer (als ie de kans krijgt, doet ie het nog).

    Like

  7. Gelukspoppetje
    7 november 2010

    Jaren geleden, heel veel jaren geleden, kreeg ik vaste verkering met een lieve jongen. Soms bleef ik bij hem thuis (hij woonde bij zijn ouders) slapen, ik mocht op de bank slapen en mijn vriend kwam dan even bij me zitten, gewoon om te kletsen, we waren te bleu om ons te gaan misdragen, dat deden we zeker niet.
    Maar telkens kwam zijn moeder naar beneden met de opmerking: kinderen gaan jullie nu slapen, of ze kwam even kijken of ze de CV al uit had gedaan, even later kwam ze weer een “puzzelboekje” pakken, enfin, steeds weer had ze een excuus om onverwachts de kamer in te lopen, maar iedere keer zaten we alleen rustig te praten, ze heeft ons zelfs niet op een zoen kunnen betrappen!
    Op een gegeven moment kregen we ons eigen huis en inmiddels zijn hij en ik al bijna 30 jaren getrouwd en praten?
    we doet het nog steeds elke dag, in het begin werden we gestoord door baby’s en kindertranen, snottebellen, nachtmerries, we bleven en blijven praten en soms (echt waar!) zitten we in de ochtend met een lekker bak koffie op de bank, gaat ineens de telefoon…..
    mijn schoonmoeder.. aan de andere kant van de lijn….
    en ons gesprek wordt verstoord…..
    maar ach, we lachen erom,op een ander moment kletsen we wel weer verder…..
    (*_*) grappig Joke, door jouw verhaal haal ik weer een andere herinnering op!

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 5 november 2010 door in Persoonlijk, W.O.W. en getagd als , , , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 237 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: