Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Ophalen

Ik was twaalf en Jos, dertien, kwam mij vaak na het eten halen. Naast elkaar gingen we dan in het trappenhuis  luisteren naar zijn transistorradiootje. Mijn vader vond dat niks, op die trap met de deur dicht, dus om de tien minuten trok hij aan het touw waardoor de buitendeur openging.
“Oh,” riep hij dan naar beneden, “ik dacht dat er gebeld werd”.
Als het hem te lang duurde, riep hij: “Joke, naar bed, je pyjama ligt klaar!” Het was dan nog geen half acht. Mijn vriendje droop af en ik ging boos naar boven, want ik hoefde pas om half negen naar bed. Maar mijn vader had geen medelijden; “wie weet wat je daar allemaal uitspookt. Wat moet je met die jongen?” Ik had geen idee, maar merkte wel dat het anders was dan ‘gewoon’.

Jos haalde mij altijd op, ook als ik niet naar buiten mocht. Dan fietste hij de hele avond heen en weer in de straat en keek of hij mij voor het raam zag. Mijn vader lachte hem erom uit en mijn zus en mijn moeder lachten mee. Ik vond dat gefiets ook wel grappig, maar stiekem was ik er trots op dat hij dat voor mij deed.

Op een avond toen ik weer naar boven werd geroepen omdat mijn pyjama klaarlag, gaf Jos mij ineens een zoen. Ik voelde het in mijn buik kriebelen. Verlegen namen we afscheid.

Niet veel later verhuisde ons gezin naar een andere wijk. Jos heb ik nooit meer gezien.

Geschreven voor Write On Wednesday. wow

De spelregels vind je hier
Meer WOW’s lezen over ophalen? Klik hier

===============================================================================

17 reacties op “Ophalen

  1. jokezelf
    8 november 2010

    Haha, nee hoor, dat was de huisvesting. We kregen ee ngrotere en betere woning. Maar mijn vader bleef zich tot op hoge leeftijd opwerpen als bijzonder sterk aanwezige beschermheer (als ie de kans krijgt, doet ie het nog).

    Like

  2. Gelukspoppetje
    7 november 2010

    Jaren geleden, heel veel jaren geleden, kreeg ik vaste verkering met een lieve jongen. Soms bleef ik bij hem thuis (hij woonde bij zijn ouders) slapen, ik mocht op de bank slapen en mijn vriend kwam dan even bij me zitten, gewoon om te kletsen, we waren te bleu om ons te gaan misdragen, dat deden we zeker niet.
    Maar telkens kwam zijn moeder naar beneden met de opmerking: kinderen gaan jullie nu slapen, of ze kwam even kijken of ze de CV al uit had gedaan, even later kwam ze weer een “puzzelboekje” pakken, enfin, steeds weer had ze een excuus om onverwachts de kamer in te lopen, maar iedere keer zaten we alleen rustig te praten, ze heeft ons zelfs niet op een zoen kunnen betrappen!
    Op een gegeven moment kregen we ons eigen huis en inmiddels zijn hij en ik al bijna 30 jaren getrouwd en praten?
    we doet het nog steeds elke dag, in het begin werden we gestoord door baby’s en kindertranen, snottebellen, nachtmerries, we bleven en blijven praten en soms (echt waar!) zitten we in de ochtend met een lekker bak koffie op de bank, gaat ineens de telefoon…..
    mijn schoonmoeder.. aan de andere kant van de lijn….
    en ons gesprek wordt verstoord…..
    maar ach, we lachen erom,op een ander moment kletsen we wel weer verder…..
    (*_*) grappig Joke, door jouw verhaal haal ik weer een andere herinnering op!

    Like

  3. Frans54
    7 november 2010

    Het beschermingsinstinct van ouders kan af en toe hoogst irritant zijn. Maar ik mag toch aannemen dat het niet zo ver reikte dat die zoen de aanleiding was voor de verhuizing.

    Like

  4. Margreet
    7 november 2010

    Wat een mooie herinnering. Kan zo naar Memories!

    Like

Reacties zijn gesloten.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 5 november 2010 door in Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , , , .

Categorieën

Archief

SCHRIJVENDE SENIOREN GEZOCHT: SCHRIJF MEE!

Afbeelding van Steve Buissinne via Pixabay

Ik schrijf al enige tijd stukjes voor de hoe ouderen denken site en we zijn continu op zoek naar enthousiaste medeschrijvers

Wij zoeken ouderen vanaf ca. 55 jaar die graag vertellen over alle perikelen die zij als ouderen/senioren in onze samenleving meemaken.

Denk jij uit te kunnen leggen hoe wij ouderen denken? Heb je je seniorenhart verpand aan de schrijverij? Vertel jij graag hoe het jou vergaat en wat je meemaakt als oudere in een steeds snellere maatschappij? Heb je een vlotte pen en een goed gevoel voor taal? Doe dan mee op Hoe Ouderen Denken!

Interesse? Mail ons wat recente teksten (zodat we een indruk krijgen van je schrijfstijl) en een korte motivatie:
redactie@hoeouderendenken.nl 

Berichten die ik leuk vind

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: