Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Man in pak

De kozijnen van de grote villa bladderden en de voordeur hing scheef in de sponning. Brandnetels overwoekerden de zorgvuldig aangelegde rozenperkjes. Een hark stond tegen de vermolmde schutting. Tussen het hoge gras een verroeste maaimachine. De buren hadden geklaagd over de rommel en de huisarts had de GGZ ingeschakeld.

Hij begroette mij met een buiging; “wees welkom”. Zijn pak, van een onbestemde kleur bruin, slobberde om zijn magere lijf. Een stuk touw hield de broek omhoog. Het jasje had geen knopen. Zijn overhemd, met gerafelde kraag, was scheef dichtgeknoopt. Het jasje had geen knopen. Een vettig sjaaltje sierde zijn dunne nek. Zijn haar was ongekamd en in geen maanden geknipt. Hij was ongeschoren en liep op blote voeten.

Voorzichtig liep ik achter hem aan het ijskoude huis in, slalommend tussen ongeopende brieven, stapels papier en bergen afval. Bedrijvig bood bij mij een kapotte stoel aan. De bundel kleren die erop lag, schoof hij  op de grond. Wilde ik thee? Ja? Dat was jammer, want hij kon geen water koken. Hij had geen gas en elektra en ook geen telefoon. Hoe maakte hij zijn eten dan warm? En waarom waren elektra en telefoon afgesloten? Meneer wuifde mijn vragen weg. Dat was niets. Dat had hij allemaal onder controle. Er was een monteur geweest, maar die was plotseling verdwenen en een ander had zijn stoppenkast kapot gemaakt, dus die had hij ontslagen. Wist ik wel dat hij hoge heren kende? Die belden hem geregeld. Trouwens, hij had zijn advocaat gewaarschuwd. Die loste de zaak wel op. Hij keek mij vriendelijk aan.

N.B. In dit stukje zijn persoonlijke gegevens, uiterlijke kenmerken en genomen maatregelen gewijzigd vanwege de privacy.

Geschreven voor de Write on Wednesday van 1-12-2010. Een initiatief van Aline.

18 reacties op “Man in pak

  1. Ivanka
    15 december 2010

    Mooi neergezet!
    Maar natuurlijk wel een triest verhaal,
    zeker doordat het op de waarheid berust..

    Like

  2. mijn gedachten
    12 december 2010

    Dit soort “gevallen” komen steeds meer voor, ik word er triestig van.
    Ik heb het zelfs gezien bij jongeren, tijdens het coaching-werk,wat ik voor jaren terug op vrijwillige basis deed.
    Je beschrijft het erg goed.
    nog bedankt voor je tip, je hebt gelijk dat het verhaal dan wat mooier en makkelijker te lezen is

    Like

  3. Kriebels & Krabbels
    12 december 2010

    Ik zie het helemaal voor me.

    Like

  4. Kriebels & Krabbels
    12 december 2010

    Ik zie het helemaal voor me.

    Like

  5. Kriebels & Krabbels
    12 december 2010

    Ik zie het helemaal voor me.

    Like

  6. Jenke
    11 december 2010

    Echt triest maar mooi verwoord,helaas komt het echt voor en meer als dat we beseffen.

    Like

  7. Truus
    9 december 2010

    Ik begrijp dat dit op een ware gebeurtenis stoelt Joke.
    Een in-triest geval. 😦
    Wel heel mooi ge/beschreven. 🙂

    Like

  8. Plato
    7 december 2010

    Zo ken ik de verhalen ook vanuit de zorgverzekeringspraktijk. Precies zo en dus zeer realistisch en toch met gevoel weergegeven. Prachtig stukje.

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 december 2010 door in W.O.W., Zorg en Welzijn en getagd als , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 228 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: