Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Perpetuum mobile – een kettingreactie

 

Hij opent de ogen.

Een schrift. Een pen. Een vaag vergeten gevoel. Waar dacht hij aan? Hij noteert woorden die opwellen. Onophoudelijk bekrabbelt hij het papier. Bang iets te vergeten, houdt hij nauwgezet zijn invallen bij. Gedachten komen en gaan, daarom schrijft hij alles op. Want vergeten is verliezen en wat verloren is, bestaat niet. Dus vastleggen is ‘er zijn’.

schriftjesOm zijn hersenspinsels te bewaren tot ze geschreven kunnen worden, laat hij ze rondzingen in het hoofd. Zodoende denkt hij lang hetzelfde. De hersenen repeteren zijn zinnen in verschillende bewoordingen. Soms gaat daardoor zijn oorspronkelijke redenering verloren. Daarom registreert hij meteen. Moeilijk, want denken gaat sneller dan schrijven. Al schrijvend, denkt hij alweer iets anders en ook dat moet hij optekenen. Dus maakt hij, middenin een gedachte, alvast notities over de volgende. Tegelijk werkt hij verder aan de eerste, terwijl de tweede rondzoemt tot hij hem opschrijft. Ondertussen dringt zich vaak een derde, of zelfs vierde overweging op.

Kijkend naar de stapels volgeschreven schriften naast zich, knikt hij tevreden: “Het bewijs,”mompelt hij, ‘ik denk, ik schrijf, dus ik besta’. ‘Als je samenwoont,’ legt hij in priegelhandschrift vast, ‘vliegen gedachten weg. Dan heb je geen argumenten!’

Ineens dat onbehaaglijke besef. Tegenstribbelend duwt hij het weg. Te laat! Het zaadje is gezaaid. Worteltjes onvrede zoeken een weg en algauw overwoekert een allesoverheersend inzicht zijn brein.  “Maar,” denkt hij, “dan had ik een ooggetuige. En had ik een zoon of een vader, dan had ik toekomst en verleden. Dat zou voldoende zijn.”

Zijn ademhaling stokt. Hij valt stil. Schrijft niet meer. Denkt niet meer. Is niet meer. Loeiende geluiden. De deur gaat open. Het schriftje belandt op de stapel. Een leeg exemplaar wordt opengevouwen. Een schakel omgezet.

Hij wordt wakker. Met een zacht knagend bewustzijn, noteert hij gedachten op het maagdelijk witte papier. dagboekfragment

Geschreven voor Plato’s WE300 – aantekenen

 

16 reacties op “Perpetuum mobile – een kettingreactie

  1. Truus
    2 februari 2011

    In Star Trek heb je inderdaad ook zo’n hoofd. Ze is het hoofd van een collectief. Met mechanise delen opgelapte/verbouwde mensen die met z’n allen één brein hebben. Ze wonen in vierkante blokken in het heelal. Even nadenken… O ja, de Borg. 🙂

    Like

  2. Jokezelf
    2 februari 2011

    Ik ken veel verhalen van Roald Dalh, maar dit nou net niet. Ik ga het zeker lezen. Ben benieuwd.

    Like

  3. Jokezelf
    2 februari 2011

    Ik ben er achter gekomen dat er inderdaad meer verhalen bestaan over soortgelijke, los van een lichaam levende, breinen of mensen. Het schijnt vooral voor te komen in science finction achtige spannende films. Zo vertelde mij laatst iemand dat er een aflevering bestaat van dr. Who waarin een hoofd is gemonteerd op een vierkante kist op wielen. Dat hoofd is de slechterik in het verhaal en haalt met zijn, door zijn brein bestuurde, knoppen op die kist allerlei engs uit. Onnodig te vertellen dat dr. Who uiteindelijk wint hahaha.
    Zelf herinner ik me een film (James Bond?) waarin een stel hersenen in een glazen pot aan het hoofd stond van een imperium. Ook daar was het brein de slechterik en werd hij overwonnen door de held.

    In het echte leven bestaan ze ook; mensen zonder armen en/of benen, maar die hebben meestal wel een redelijk normaal leven. De dag nadat ik dit stukje had gepubliceerd, zag ik een voorstukje van een documentaire op SBS6 over een man zonder onderlichaam. Verbijsterend. Die man loopt op zijn handen en doet nagenoeg alles wat iemand met een volledig lichaam ook doet. Ik heb de documentaire niet gezien, maar heb wel op internet de foto’s opgezocht. Bij deze, voor de andere nieuwsgierigen onder ons; http://www.sbs6.nl/web/show/id=885329/langid=43 . Fascinerend.

    Like

  4. eva
    1 februari 2011

    Wat een bijzonder verhaal.
    Echt eentje om nog een keer te lezen.
    het doet mij denken aan een verhaal van Roald Dahl.
    Over een man die alleen nog uit een hoofd op sterk water bestaat.

    gr eva

    Like

  5. Ria
    1 februari 2011

    Er is zoveel mogelijk .Het zou mij niet verbazen als het een robot is.Boeiend stukje.
    Groetjes Ria

    Like

  6. plato
    31 januari 2011

    Fascinerend, treurig ook. Maar toch vooral fascinerend.

    Like

  7. ♪Melody♪
    31 januari 2011

    Nounou Joke, wat een knoeperd van een we, petje af!
    Intrigerend inderdaad zoals anderen voor mij al aangaven.

    Het schrijven van meerdere gedachten door elkaar heen herken ik dan weer wel, heb t ook een tijd ‘gemoeten’ totdat ik door kreeg dat ik daardoor alleen maar meer vragen kreeg dan voorheen.

    Ben onder de indruk hoor!

    Like

  8. jokezelf
    31 januari 2011

    De man die ik hierboven beschrijf, hangt aan een machine. Hij denkt en hij kan schrijven. Iets anders kan hij niet. Hij kan zelfs niet eens een nieuw schrift pakken. Dat doet iemand anders. De schriften waarin hij schrijft vormen zijn leven. Iedere keer als hij wakker wordt, heeft hij de drang om zijn leven te bewijzen. Dus schrijft hij op wat hij denkt. Hij schrijft tegen de klippen op om te bewijzen dat hij bestaat. In het begin vindt hij rust door het schrijven, maar naarmate de tijd vordert, volgt een interne onrust die steeds verder oploopt naarmate het inzicht vordert dat hij eigenlijk niet echt leeft.Op het moment dat hij zich bewust wordt van zijn situatie, loopt het spaak, volgt er kortsluiting in zijn brein, houdt hij op met ademen en valt de machine stil die hem in leven houdt. Dan gaat het alarm af en er komt iemand die de switch weer omzet en een nieuw schrift voor hem klaar legt. En dan begint alles weer van voren afaan, want hij wordt bijna blanco wakker.

    Ik had me een soort van mislukt reageerbuisproduct voorgesteld. Hij kan zelfstandig ademen, zijn hersenen en zijn handen gebruiken om op te schrijven wat hij denkt. Hij heeft dus geen ouders en door zijn vergaande handicap ook geen nageslacht.

    Like

  9. plato
    31 januari 2011

    Truus, het antwoord ligt toch al in het stukje besloten? Vastleggen is ‘er zijn.’

    Joke, ik vind dit een intrigerend stuk: vindt zo’n man nu rust door het opschrijven, of is het tegendeel een feit? Die gedachten gaan maar door en als je ze niet kan filteren wordt dat toch een enorme kluwen waar je nooit meer uit komt? Hij schrijft tegen de wind in. Hoe zie jij dat?

    Een heel speciale WE. Ik las hem met stijgende interesse.

    Like

  10. Truus
    30 januari 2011

    Een intrigerende WE Joke. 🙂
    Ligt die man in een ziekenhuisbed? Ging het alarm af toen hij stopte met ademhalen? Een verhaal dat vragen oproept. Over een man die MOET schrijven… Waarom? Waarvoor?

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 30 januari 2011 door in fantasy, Psychologie.

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: