Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Ik was er te jong voor

Door dit blog van Burro: Ik word er te oud voor kwam een herinnering aan mijn eigen tijd in het onderwijs boven.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw mocht ik – toen 23 en volledig nieuw in het onderwijsvak- in mijn eentje (!!!) met een klas derdejaars MDS-ers vier dagen op kamp in drie vakantiehuisjes in een Centerpark. Geen van de andere docenten wilden mee, maar ze wensten mij veel plezier, want zo’n kamp was erg leuk. En dat herinnerde ik mij van mijn eigen schooltijd ook nog, dus ik had er wel zin in. Maar wat ik als puber plezierig had gevonden, bleek als docente een crime. De 12 jongens en 3 meisjes waren tussen de 17 en 20 jaar oud. Leuke mensen tijdens de les, maar die vier dagen leken ze een mand vol kikkers die alle kanten op sprongen. Ze wilden alleen maar lol maken en leuke dingen doen, terwijl ik van de school leerzame excursies voorgeschreven had gekregen. Elke dag moesten we een interessant bedrijf bezoeken; een zuiveringsinstallatie, een kippenfarm, een steenfabriek.

Tijdens de eerste (toegegeven – saaie) rondleiding haakten de jongens één voor één af. Na afloop vonden we de heren terug in de kantine. Ik sprak ze ernstig toe; dit was belangrijk voor hun ontwikkeling, het telde mee voor hun eindexamen enzovoort enzoverder. Ze gaven me gelijk, maar de volgende dag was het van hetzelfde laken een pak. Ik werd boos. Dreigde het kamp op te breken. Ze beloofden beterschap. De meisjes stonden pal achter me; het was absoluut geen stijl, vonden ze. Dus op de dag van de laatste excursie stond iedereen op tijd klaar. Iedereen, op één na– die was ’s nachts ziek geworden; buik- en darmklachten. Kon echt niet mee, was zóoo misselijk!.

De excursie op de steenfabriek verliep gesmeerd. Iedereen leek geïnteresseerd en niet één leerling verdween naar buiten. Ik was verguld. Mijn aanpak had kennelijk geholpen. Eenmaal terug op het Centerpark, bleek de zieke wonderbaarlijk hersteld. Hij had pils, cola, chips, kaas en toastjes ingekocht en opgestapeld in een van de huisjes. Ik stond perplex, hoe had hij dat nou kunnen doen? Mijn beste leerling nog wel, in wie ik het grootste vertrouwen had gehad. Het verweer van de jongens (als één man achter hem) was dat ze een bonte avond hadden gepland (waar ik niks van wist) en dat daar lekkere dingen voor gekocht moesten worden. De ‘zieke’ stond boven alle verdenking, dus was het logisch dat hij thuis moest blijven om boodschappen te doen. Bij een van de anderen had ik direct argwaan gehad. Wat zo was natuurlijk.

De bonte avond was reuze gezellig, en ondanks alles was het een leuk kamp, maar ik voelde mij door mijn collega’s volledig in de steek gelaten. Het jaar daarna heb ik bedankt voor de eer. Sterker nog, het daaropvolgende jaar heb ik het hele onderwijs vaarwel gezegd. Ik was er kennelijk te jong voor.

voor de klas (2)

5 reacties op “Ik was er te jong voor

  1. Truus
    28 juni 2011

    Onvoorstelbaar dat ze jou alleen lieten vertrekken met zo’n groep. Je was maar net 3 jaar ouder dan de oudste leerlingen…
    Wel een mooie herinnering en gelukkig heb je de foto’s nog. 🙂

    Like

  2. Plato
    21 juni 2011

    Zonder meer een heel leuk opgeschreven herinnering. Maar ik las het toch met name tegen de achtergrond van die belachelijke houding van de andere docenten die jou kennelijk in je eentje met een hele groep opzadelden. Er hadden toch minimaal twee a drie docent mee moeten gaan, al was het alleen maar om het feit dat je ziek had kunnen worden of een ongeluk had kunnen krijgen. Vreemde zaken in dat zogenaamd verlichte tijdperk.
    Gelukkig waren de kikkers in die tijd nog niet uitgerust met mobieltjes 🙂

    Like

  3. ♪Melody♪
    21 juni 2011

    Oepssss sorry hoor Joke, maar vind je het heel erg als ik hier zit met een grijns van oor tot oor?
    Halverwege de jaren 70, was ik dus in Heidelberg voor iets soortgelijks, ik was dan niet de leerkracht maar 1 van de leerlingen, en ik heb het gehaat.
    Nu ik echter vanuit de ogen van een leerkracht het teruglees… en op mijn huidige leeftijd…. is het wel hilarisch eigenlijk.

    Hoop dat je nooit spijt hebt gehad van die beslissing en een betere besteding, vooral emotioneel gezien dan, van je werkend leven hebt gevonden 😉

    Like

  4. jokezelf
    19 juni 2011

    @ aline; Ja, ik vond het achteraf ook wel een grote verantwoordelijkheid in mijn eentje met zo’n groep. Maar we hebben wel degelijk veel lol gemaakt hoor. Het waren heus niet alleen maar saaie excursies. We zijn een stad in geweest. Het was midden februari en het vroor dat het kraakte, dus we hebben veel geschaatst en door het besneeuwde landschap gestruind, maar een nachtelijke dropping zat er niet in.. veel te koud. Verder zijn we iedere dag lekker uit eten geweest en organiseerden we een disco in één van de huisjes.

    Like

  5. Aline
    19 juni 2011

    Whahaha, ik was in die jaren nog ietsjes jonger… maar dat je weg mocht in je eentje met zo’n grote groep… maar alleen maar saaie excursies zijn natuurlijk niet leuk… wij deden vossenjacht, spoorzoekertje door een stad… dropping in de midden van de nacht… kortom lekker actief zijn… inderdaad het haalt wel herinneringen op met dank aan het logje van de heer Burro… 😉

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 19 juni 2011 door in Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 228 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: