Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Wat is uw meisjesnaam?

Toen ik in 1972 trouwde, nam 85% van de vrouwen die in het huwelijksbootje stapten, de achternaam van haar echtgenoot aan. Ik wilde dat niet, want ik huwde mijn man, en niet zijn naam. Toentertijd was dat dus een uitzondering en moest ik veel moeite doen om, op mijn werk en bij allerlei instanties, mijn eigen naam te behouden. Men vond het nogal raar. Je was vrouw, getrouwd, dús was je de vrouw van een man wiens naam je ging dragen en had je bijgevolg ook een  meisjesnaam. Ik vónd dat stom, dus liet ik overal mijn eigen naam staan.

In Amsterdam was dat geen probleem, maar in de provinciestad waar wij, in 1982, met onze kinderen gingen wonen, stuitte ik op weerstand bij het verlengen van mijn paspoort. Toen ik dat afhaalde, stonden daar ineens twee namen in. Hè? Ik voerde al sinds mijn geboorte alleen mijn eigen naam. En dat wilde ik blijven doen. Eruit met mijn man zijn naam! De ambtenaar was verbijsterd: Dat meende ik niet! En het kon ook niet, want ik was immers gehuwd? Jazeker, al tien jaar. En mijn man ook. Maar in zíjn nieuwe paspoort stond maar één naam. Dat klopte, was het antwoord, maar hij was een man. O? Dus? Nou, hakkelde de ambtenaar, zo zijn de regels. Regels? En in Amsterdam dan? Daar hadden ze in de provincie niets mee te maken. Getrouwde vrouwen hadden hier een dubbele naam.
Ik dacht het toch niet en bleef volhouden dat ik alleen míjn naam in dat boekje wilde. Ik kreeg mijn zin, al stond vervolgens achter mijn naam ineens vermeld dat ik ‘echtgenote was van W’. Voor de douane, werd erbij gezegd, anders wisten die niet dat ik getrouwd was. Maar zo’n zelfde opmerking stond niet achter de naam van mijn echtgenoot. Hoefde de douane dat van hem niet te weten dan?  Nee, want mijn echtgenoot was immers een man! De ambtenaar zuchtte diep terwijl hij me dat uitlegde. Ik ook.
Ik heb het er bij laten zitten, maar bij de volgende verlenging, vijf jaar later, heb ik ook de toevoeging laten verwijderen. Kinderachtig? Misschien. Maar voor mijn gevoel ging het om mij als persoon. En ik wilde gewoon blijven wie ik was.

Bij mijn tweede huwelijk, in 2009, vroeg de trouwambtenaar of ik mijn mans’, of mijn man mijn naam wenste te gaan gebruiken, of dat we misschien allebei een dubbele naam wilden. En kwam meneers naam dan vooraan of had de naam van mevrouw de voorkeur?
Maar ondanks die vooruitgang, zijn er nog steeds instanties die er, als ik mijn naam noem, automatisch van uitgaan dat het mijn mans naam is. Want; vrouw, getrouwd, dus ehm… wat is uw meisjesnaam?

25 reacties op “Wat is uw meisjesnaam?

  1. Trees
    14 maart 2012

    Ik ben eind 1970 getrouwd en vond het prachtig dat ik de naam van mijn man ging dragen, die ik dus nog steeds gebruik. Heel erg wennen was het juist als ik een vlucht of reis boekte voor mezelf dat ik opeens mijn ´meisjesnaam´ moest gaan gebruiken. Want dat moet, zoals het in het paspoort staat. Daarin ben ik gewoon mezelf, met toevoeging e.v. ….,-)
    Ik snap je best hoor Joke en als iemand gewoon geen andere naam wil gaan gebruiken moet dat kunnen. Gelukkig is dat tegenwoordig inderdaad anders. Leuk logje hoor!

    Like

    • jokezelf
      15 maart 2012

      Tuurlijk, veel meisjes vonden het ook prachtig om de naam van hun vriendje te gaan gebruiken. Maar ik niet. Ik had en heb een erg mooie naam en die had ik dan in moeten wisselen voor eentje die ongeveer 6 miljoen keer voorkomt in Nederland.

      Like

  2. muizenoren
    14 maart 2012

    Gelijk heb je. Je word geen andere persoon omdat je trouwt, waarom zou je je naam veranderen? Hier in België is het inderdaad niet de gewoonte. Ik ken persoonlijk niemand die van naam veranderd is. Het is ook veel gemakkelijker om oude vriendinnen na jaren terug te vinden als ze niet van naam veranderd zijn. 🙂 Om nog maar te zwijgen van het gemak waarmee je stambomen kan opstellen als iedereen zijn eigen naam heeft.

    Like

  3. Marja
    14 maart 2012

    Lekker eigenwijs ben je. Ik was in 1975 onwijs trots op mijn nieuwe naam en oefende al maanden van tevoren op mijn nieuwe handtekening.
    Hier in België staat iedereen echter ingeschreven onder zijn of haar geboortenaam. Ik ben sinds 2005 dus ineens mevrouw Pranger. Dat was wennen! De eerste keren reageerde ik niet eens wanneer mijn naam werd afgeroepen in bijvoorbeeld een wachtkamer. ;o)

    Like

    • jokezelf
      15 maart 2012

      Dat had ik dus andersom 😉

      Like

  4. Pingback: #Wijvenweek 3 – Wat is uw meisjesnaam? | Wijvenblogs

Reacties zijn gesloten.

Categorieën

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: