Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

#Wijvenweek 3 – Wat is uw meisjesnaam?

Toen ik in 1972 trouwde, nam 85% van de vrouwen die in het huwelijksbootje stapten, de achternaam van haar echtgenoot aan. Ik wilde dat niet, want ik huwde mijn man, en niet zijn naam. Toentertijd was dat dus een uitzondering en moest ik veel moeite doen om, op mijn werk en bij allerlei instanties, mijn eigen naam te behouden. Men vond het nogal raar. Je was vrouw, getrouwd, dús was je de vrouw van een man wiens naam je ging dragen en had je bijgevolg ook een  meisjesnaam. Ik vónd dat stom, dus liet ik overal mijn eigen naam staan.

In Amsterdam was dat geen probleem, maar in de provinciestad waar wij, in 1982, met onze kinderen gingen wonen, stuitte ik op weerstand bij het verlengen van mijn paspoort. Toen ik dat afhaalde, stonden daar ineens twee namen in. Hè? Ik voerde al sinds mijn geboorte alleen mijn eigen naam. En dat wilde ik blijven doen. Eruit met mijn man zijn naam! De ambtenaar was verbijsterd: Dat meende ik niet! En het kon ook niet, want ik was immers gehuwd? Jazeker, al tien jaar. En mijn man ook. Maar in zíjn nieuwe paspoort stond maar één naam. Dat klopte, was het antwoord, maar hij was een man. O? Dus? Nou, hakkelde de ambtenaar, zo zijn de regels. Regels? En in Amsterdam dan? Daar hadden ze in de provincie niets mee te maken. Getrouwde vrouwen hadden hier een dubbele naam.
Ik dacht het toch niet en bleef volhouden dat ik alleen míjn naam in dat boekje wilde. Ik kreeg mijn zin, al stond vervolgens achter mijn naam ineens vermeld dat ik ‘echtgenote was van W’. Voor de douane, werd erbij gezegd, anders wisten die niet dat ik getrouwd was. Maar zo’n zelfde opmerking stond niet achter de naam van mijn echtgenoot. Hoefde de douane dat van hem niet te weten dan?  Nee, want mijn echtgenoot was immers een man! De ambtenaar zuchtte diep terwijl hij me dat uitlegde. Ik ook.
Ik heb het er bij laten zitten, maar bij de volgende verlenging, vijf jaar later, heb ik ook de toevoeging laten verwijderen. Kinderachtig? Misschien. Maar voor mijn gevoel ging het om mij als persoon. En ik wilde gewoon blijven wie ik was.

Bij mijn tweede huwelijk, in 2009, vroeg de trouwambtenaar of ik mijn mans’, of mijn man mijn naam wenste te gaan gebruiken, of dat we misschien allebei een dubbele naam wilden. En kwam meneers naam dan vooraan of had de naam van mevrouw de voorkeur?
Maar ondanks die vooruitgang, zijn er nog steeds instanties die er, als ik mijn naam noem, automatisch van uitgaan dat het mijn mans naam is. Want; vrouw, getrouwd, dus ehm… wat is uw meisjesnaam?

Deze blog is geschreven voor dag 3 van

24 reacties op “#Wijvenweek 3 – Wat is uw meisjesnaam?

  1. asbloed
    20 juni 2012

    Ik wilde als man de achternaam van het meisje waar ik mee ging trouwen.
    Dat mag niet in Nederland. Weer een bewijs dat 1 vrouw aan de macht staat waar het om echt belangrijke dingen gaat. Nu ik iets ouder ben en veel wijzer, ben ik van mening dat meisjes en vrouwen niet zouden mogen trouwen.

    Like

  2. gewoonanneke
    16 maart 2012

    Ook ik heb altijd mijn EIGEN naam gehouden, je verwoord dat precies zoals ik het ook voelde en dat was in 1972 toen ik trouwde hoogst ongebruikelijk dus. Tot wij een winkel kregen en wanneer ik met mijn eigen naam de telefoon nam er regelmatig gezegd werd, dan ben ik verkeerd verbonden, dus droeg ik daarna nog 33 jaar de naam van mijn man. Tot ik ging scheiden 4 jaar geleden en ik weer mijn eigen naam kreeg. En dat was heel erg wennen, had tenslotte langer mijn mans naam gedragen (die bovendien makkelijker was om te schrijven) dan mijn eigen naam. Maar nu weet ik weer niet beter en ben er weer helemaal aan gewend.

    Like

  3. Truus
    16 maart 2012

    Mij zijn zulk soort vragen nooit gesteld. Maar ja, wij zijn ook niet getrouwd. 🙂
    Je logje heeft aardig wat stof op doen waaien met als gevolg een pittige discussie. 😉

    Like

  4. swithaRo
    16 maart 2012

    Dit is de vijfde poging om een reactie te plaatsen. Nu pas snap ik dat ik op mijn wp logootje moet drukken…. Pfffff.

    Wat ik zeggen wilde: ik herken wel wat je schrijft, hoewel ik toen nog niet in de huwbare leeftijd was. Het regeldenken vierde hoogtij en als een gortdroge, lelijke kurk was dat de stop op de fles. Nu ervaar ik echter wel eens het omgekeerde: dat regel- en wetgeving soms al verder lijken dan wij in het dagelijkse leven zijn. Vooral bij jonge mensen (lekker flapuiterig als die zich gedragen) constateer ik dat. En die worden toch grootgebracht door ons. Maar hoe makkelijk en veilig het voor ze is om te zeggen “Nou, gewoon!” en daarmee geen discussie aan te gaan over dingen waarbij ze toch nog steeds gauw op de grondvesten staan te trillen….

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 14 maart 2012 door in Persoonlijk, Samenleving en getagd als , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 233 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: