Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Dagbesteding

Een hoogbejaard echtpaar woont al jaren in een verzorgingshuis vanwege een lichamelijke ziekte van mevrouw. Dan krijgt meneer een hersenbloeding…

Weer thuis, zit hij voornamelijk in zijn stoel. Hij doet niets en praat niet meer. Mevrouw ergert zich daaraan en probeert hem te  activeren. Meneer moet afwassen, de krant lezen, samen met haar tv kijken. Maar voor de tv valt hij in slaap. Daar ergert ze zich ook aan, dus maakt ze hem wakker. De verzorging vertelt dat ze geduld moet hebben, maar dat snapt mevrouw niet. Hij kan toch gezellig meekijken? Hij slaapt de hele dag al.

Omdat meneer apathisch blijft, en mevrouw steeds bozer op hem wordt, wordt besloten dat meneer naar de dagbesteding moet. Dan krijgen ze allebei wat rust. Mevrouw is daar vierkant tegen;  “Dat wil mijn man niet! Dat wil je niet, hè Kees? Kees houdt daar niet van. Wij doen geen spelletjes. Nooit gedaan. Vinden we niet leuk. En dat moet daar; spelletjes doen. Sjoelen, ganzenborden. Dat wil ik niet en Kees ook niet. Kees wil alleen weg als ik meega, hè Kees?” Kees reageert niet. Hij zit in zijn stoel en kijkt om zich heen. Af en toe dommelt hij weg, maar dan port zijn vrouw hem weer wakker.

De verzorging drukt door; meneer gaat naar beneden; “Is voor u ook fijner mevrouw, dan kunt u even uw eigen dingetjes doen.”
Als meneer wordt meegenomen, klampt hij zich met beide handen aan de deurpost vast. Hij wil absoluut niet weg. Maar de begeleidster zet door; “Is goed voor u.” Huilend wordt hij afgevoerd.  Mevrouw staat te stampvoeten: “Van mij hoeft hij niet weg. Hij rookt zijn pijp, we lezen de krant, we kijken tv en we houden niet van spelletjes!”

Na drie weken mag meneer niet meer komen. Hij is veel te agressief.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
N.B. Het echtpaar op de foto is niet het echtpaar uit dit verhaal.
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
Geschreven voor WE300 van Platoonline van juli 2012.
De uitdaging: een verhaal van precies 300 woorden met het woord ‘verzet’ als onderwerp.
Het opdrachtwoord mag in het stuk niet genoemd worden.

33 reacties op “Dagbesteding

  1. Pingback: De WE voor de maand juli | Platoonline

  2. Mrs. T
    10 juli 2012

    Indrukwekkende WE. Dacht er een beetje hetzelfde overals de reactie van Plato, dus heb daar weinig aan toe te voegen.

    Like

    • Plato
      25 juli 2012

      Wat maar weer bewijst dat hoe kundig je op dit gebied ook bent, het altijd een moeilijk onderwerp is, vooral als het dichtbij komt. Ik heb zo’n verklaring ook niet getekend en zal dat vermoedelijk ook niet doen. Zolang je nog goed bent, doe je het niet en als je er aan toe bent is het al te laat. Op dat punt ben ik een wegloper, een uitsteller. En dat begrijp ik ook nog van mezelf. Erg he?

      Like

  3. platoonline
    10 juli 2012

    Je schrijft hier een herkenbaar verhaal, dat blijkt ook al uit de reacties. Het valt mij op dat er onmiddellijk meningen worden gegeven daar waar jij die zelf (dat is een te respecteren keuze) achterwege laat. Is dat het gevoel van mensen dat hier een hiaat opgevuld dient te worden.

    Ik denk dat zo’n situatie zich niet zo gemakkelijk laat beoordelen. Hoe gedraagt de vrouw zich tegen haar man als de verzorging er niet bij is? Klaagt ze alleen als die er wel bij is maar hebben ze het genoeglijk samen (voor zover dat mogelijk is). Had de verzorging het welzijn van mevrouw oprecht op het oog of was het een kwestie van: ‘dat doen wij in soortgelijke gevallen zo’? Vragen die je minimaal moet weten voor je er verder wat over zegt, met dien verstande dat ik denk dat men de mensen zoveel mogelijk in hun waarde hoort te laten en niet moet gaan betuttelen.

    Zonder het te weten heeft Kees de zaak hier mooi opgelost. Waarbij moet worden opgemerkt dat men wel allerlei zaken organiseert op grond van specifieke doelgroepkennis maar dat, als iemand nu eens flink lastig is, men daar geen antwoord op heeft. Vreemd.

    Waardevolle, maar ook wat beklemmende WE. Ik denk daar vaak over na: hoe zal men met mij omgaan als ik afhankelijk ben. Meestal schuif ik dat soort gedachten maar snel in de richting van een geluid dicht kamertje.

    Like

    • joke
      13 juli 2012

      Ik heb inderdaad mijn mening niet willen geven, omdat ik zowel het gevoel van die mevrouw als van de verzorging begrijp. Dat echtpaar hield niet van spelletjes, die volop op die dagbesteding gespeeld worden. Op alle dagbestedingen gaat het bijna hetzelfde; er worden liedjes gezongen, men doet een geheugenspelletje, er wordt gesjoeld, kegels omgegooid. Voor iemand die niet dement is, lijkt het op een kleuterschool en daar wil je niet meer heen als je ouder dan zes bent. Toch zit er een filosofie achter; demente mensen verliezen langzaam hun geheugen. Dat begint met het meest recente, maar later verdwijnt ook de rest. Dat wat er het eerst was, blijft het langst bestaan. Vandaar de liedjes en de spelletjes en de schilderclub. Het is alleen een beetje jammer dat er geen onderscheid gemaakt wordt, want de een kan nog meer dan de ander, waardoor je in het begin vaak veel verzet hebt van mensen die er niet naartoe willen.
      En je hebt gelijk; er is niet of nauwelijks een antwoord op gedragsproblemen. Deze worden nog steeds maar al te vaak opgelost met medicijnen.
      Ik werk momenteel in een psychogeriatrisch verpleeghuis en moet er niet aan denken om daar ooit zelf te moeten wonen. Ik dacht altijd; dat is iets voor als je heel erg oud bent, maar tot mijn grote schrik blijkt dat niet zo te zijn. De groep jongementerenden (die dement worden ruim voor hun 65ste) wordt steeds groter. Ik schuif die gedachte overigens niet weg, maar denk dan aan de pil van Drion of iets dergelijks. alleen heb ik daar nog steeds niet daadwerkelijk werk van gemaakt door een wilsverklaring te tekenen.

      Like

  4. Nanda
    10 juli 2012

    Ach, wat triest. Gelukkig hoeft hij nu niet meer en zijn ze weer samen…

    Like

  5. Aad Verbaast
    10 juli 2012

    Belevingsgerichte zorg. Nog lang niet overal gemeengoed. Triest.

    Like

    • joke
      13 juli 2012

      Zeker. Het kan allemaal nog veel beter, maar dat is niet gemakkelijk voor de zorg. Die werken met veel te weinig mensen om heel goed te kijken wat iemand nu echt nodig heeft.

      Like

  6. Trees
    9 juli 2012

    Oh wat een verhaal… zo kan het inderdaad lopen! Als is ze niet blij met zijn gedrag, ze wil hem toch om haar heen hebben.
    Mijn oom (85) lag 1.5 jaar geleden op sterven maar is er weer bovenop gekomen. Moest wel naar een verpleegtehuis. Mijn tante (78) vindt er niks aan zoals hij nu is. Hij slaapt alleen maar en zegt niks meer. Al zeg ik 100 x laat hem nu maar, hij is gewoon moe, ze blijft tegen hem aan zeuren… Ze begrijpen elkaar niet meer. Net zoiets als jouw verhaal Joke…Echt sneu hoor!

    Like

    • joke
      13 juli 2012

      Ja, ik ken het ook van dichtbij; mijn moeder dementeert licht en mijn vader heeft tot januari dit jaar (toen is hij overleden) voor haar gezorgd. En ze hadden voortdurend ruzie, maar konden toch niet zonder elkaar. Mijn moeder mist hem nu heel erg.

      Like

  7. Jezzebel
    9 juli 2012

    Oi va voi, om razend van te worden!
    Mooi opgeschreven.
    .

    Like

  8. Melody
    9 juli 2012

    zo hier werd even goed geluisterd, niet dus….. zo jammer dat dit nog steeds gebeurt. Ook al spreekt iemand niet dan betekent dat nog niet dat hij je niet iets aan het vertellen is….

    Mooie we Joke, zoals van jou gewend!

    Like

    • joke
      13 juli 2012

      Er werd wel geluisterd, maar niet goed genoeg. De verzorging bedoelde het goed. Dacht dat ze mevrouw op die manier hielp en meneer een prettige dag konden bezorgen.

      Like

  9. minoesjka2
    9 juli 2012

    Het resultaat van goed bedoelde bemoeizorg! De verzorging bedoelde het goed, maar luisterde niet zo goed naar wat het echtpaar zelf wilde.
    Een goede WE300 die je trouwens wel tot denken zet……….. maar ook laat zien dat communicatie zo belangrijk is!

    Like

    • joke
      13 juli 2012

      Idd, er had beter geluisterd kunnen worden, maar ze deden het ook om mevrouw een beetje rust te gunnen omdat ze zo over en op haar man mopperde. Toch moet je daar soms doorheen kijken. Mijn vader, die voor mijn vergeetachtige moeder zorgde, liep ook altijd te zuchten en te steunen als ik op bezoek kwam, maar het enige wat hij wilde, was erkenning voor dat hij het zo zwaar had. Dan kon hij er weer een poosje tegen.

      Like

  10. BookGoddess
    9 juli 2012

    Ik heb zelf als activiteitenbegeleidster gewerkt in verzorgingshuis. Herkenbaar, triest stukje, maar is de werkelijkheid. Mooi geschreven.

    Like

    • joke
      13 juli 2012

      Dan weet je zelf ook dat er veel verschillende mensen op zo’n groep zitten. Sommigen hebben het erg naarh un zin, maar anderen vinden het er vreselijk. Soms moeten ze er wel heen omdat hun partner het anders niet volhoudt.

      Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 9 juli 2012 door in Poëzie en proza, WE300, Zorg en Welzijn en getagd als , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: