Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Observeren? Of deelnemen?

Net drie weken in Amerika geweest en veel gezien. Prachtige kust, mooie bergen, eindeloze bossen, glooiend landschap. Maar ik weet niet waar ik over zal schrijven en ook de foto’s die ik gemaakt heb, zijn -over het geheel genomen- niet echt spannend, zelfs niet een klein beetje. (Nou ja,sommige zijn wel leuk, niet overdrijven Zelf). Toch heb ik het erg naar mijn zin gehad daar. Ook deze keer weer veel vreemde mensentypes gezien en vermeldens-waardige zaken gespot, maar er komt geen verhaal bij.
Tijdens de reis zelf kwam ik ook al niet toe aan schrijven, terwijl ik in voorgaande jaren nooit wist hoe snel ik mijn verhaal op de pc kwijt moest. Vaak ging ik er twee of drie keer per week voor naar een internetcafe. En nu had ik mijn eigen laptopje bij me en kwam er niks. Treurig gewoon. En als ik wel schreef, zoals hoe de heenreis verliep, dan werd het eerder een feitenrelaas dan een leuk verhaal >klik<

Hoe zou dat komen? Writersblock? Heb ik al eerder last van gehad, maar dit voelt anders. Verdwijnt mijn creativiteit? Droogt mijn fantasie op? Zijn het de pillen die ik sinds een paar maanden slik? Dat zou kunnen, want daardoor vervlakken je emoties. Hoewel… ik ben wel wat onverschilliger geworden, maar ik voel me wel veel beter;  in mijn geval vervlakken vooral de negatieve emoties; mijn ‘emotionele incontinentie’ is weg, sombere gevoelens, stress en geirriteerdheid verdwenen. Ik voel me nu eindelijk zoals ik denk dat een mens zich hoort te voelen. Heel prettig, ik slaap goed en heb meer energie, maar ik kom er met mijn schrijvershoofd niet bij. Ik kan het niet aanraken. Ik ben aanwezig, heb het naar mijn zin, maar onthoud er maar weinig van. Alles vliegt zo weer uit mijn geheugen, terwijl ik bekend sta als een kei in het onthouden van de kleinste details. Wat ik ook deed, waar ik ook was, altijd zag ik verrassende, verbazingwekkende, of eigenaardige voorvallen waar ik nodig iets over moest zeggen. En ik onthield het met gemak tot ik achter mijn pctje kroop.

Het is echt opvallend. Tot voor kort schreef ik over alles wat ik meemaakte als een film. Ik stond erbuiten en observeerde de wereld, en mezelf, van opzij. Met mijn fotografische geheugen kon ik feiten en omstandigheden bijna letterlijk onthouden. Vervolgens schreef ik het op om het te verwerken, te duiden, te kunnen zien wat er was gebeurd. Nu mijn stemming door de pillen verbeterd is, observeer ik niet, maar zit ik er midden in. Doe ik mee in het moment. Dat is fijn, ik voel me heel plezierig, maar daar blijft het bij. Ik onthoud er niets tot weinig van, omdat mijn gewoonte om alles te registreren op deze manier (als deelnemer aan het moment) niet lukt.

Het zijn vast die pillen. Dat kan bijna niet anders, Wel jammer, want mijn stemming is prima. Die wil ik wel zo houden, al is de prijs wel erg hoog als ik daardoor niet meer lekker kan schrijven.
Lastig!

14 reacties op “Observeren? Of deelnemen?

  1. Annet
    1 oktober 2012

    Het lijkt me heel normaal
    je bent een echt mens
    en wat interessant geschreven…..

    Like

  2. isis45
    1 oktober 2012

    Ik wou dat ik zulke verhalen schreef als ik niets weet. Het las als een trein. Ik hoop voor je dat het allemaal terugkomt zoals jij het wilt. Anders zul je je aan moeten passen aan wat wel kan. Maar dan zijn het toch nog leuke verhalen en prettig om te lezen.

    Like

  3. lenjef
    30 september 2012

    Graag gelezen!

    van iemand die typt dat ze niet meer kan schrijven
    stel ik vast
    dat het me verrast
    hoe lang ze over ‘niets te vertellen’ kan bezig blijven

    Heel graag gelezen, Joke.
    Lenjef 😉

    Like

  4. gerbelmer
    30 september 2012

    Geachte mevrouw Zelf / Lieve Joke,
    Het verhaal dat je over je writers block schrijft is prima. Voor mij extra Interessant, omdat ik ook iets slik om mijn stemming te verbeteren. Goed om te lezen hoe dat soort medicijn bij een ander werkt. Daarom lijkt het mij goed dat je jezelf dwingt er met enige regelmaat over te schrijven.
    Je zit in een proces. Grote kans dat je ‘schrijfkoorts’ op een gegeven moment weer op gang komt. Boeiend om dan je eigen verhalen terug te kunnen lezen. Ook uit professioneel oogpunt. Ervaringsdeskundigheid is nooit weg.
    Succes.
    Ger

    Like

  5. Rianne
    30 september 2012

    Soms is het wennen aan een andere manier van ‘beleven’. Zodra je daar aan gewend bent, komt het onthouden en schrijven ook weer. En verder vind ik bovenstaande tekst een goed leesbaar, helder geschreven verhaal waar de emotie ‘help, ik kan niet meer schrijven’ duidelijk in naar voren komt. Wat wat mij betreft betekent dat je goed schrijft.

    Like

  6. Mirjam Kakelbont
    30 september 2012

    Ik (fout begin) kan me voorstellen hoe je je voelt. Dat je schrijfstof opdroogt. Wanneer ik depressief ben, heb ik precies hetzelfde.
    Wees blij dat je medicijnen werken! Probeer er vertrouwen in te hebben, dat je schrijverij vanzelf terugkomt. Je maakt het waarschijnlijk te moeilijk voor jezelf en legt de lat van je berichten te hoog. Elke dag blijven schrijven. Al is het maar voor jezelf. Wij blijven je gewoon stalken!

    Like

  7. Marijke
    30 september 2012

    Joke, ik denk dat jij over een tijd weer helemaal in topvorm bent. Dit verhaal over jouw ‘niet meer lekker kunnen schrijven’ is een zeer lezenswaardig verhaal! Dus blijf gewoon doorgaan met schrijven, al is het over het vogelhuisje van de buren, het maakt niet uit! Een ding mag je niet doen: stoppen met schrijven! Dat is toch niet moeilijk voor jou? 😉

    Like

  8. Marion Driessen
    30 september 2012

    Misschien moet je lichaam er nog aan wennen, of beter gezegd, je geest, Joke? Je fijn voelen heeft ook al grote waarde, al zul jij je verhalen wel missen (net als wij).
    Helpt het om vanuit aantekeningen iets te schrijven of is de drive helemaal weg? Vreemd wat emoties en medicijnen met je kunnen doen hè.
    Sterkte, en geniet van je balans,
    Marion

    Like

  9. Sannah
    30 september 2012

    Misschien komt er op n gegeven moment wel iets ánders voor in de plaats.

    Like

  10. Ingrid Smit
    30 september 2012

    Dat is echt balen voor je….:-( .Maar misschien is het ook gewoon een fase. Ik heb dat zelf met schilderen. liefs van Ingrid.

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 30 september 2012 door in Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: