DNA

Verzamelen zit mij in het bloed.  Ik erfde het van mijn ouders. Die bewaarden hun leven lang alles wat ze mooi vonden, of later misschien zouden kunnen gebruiken (‘kind, jij hebt de oorlog niet meegemaakt’). Hun zolder stond vol planken, oude fietsbanden, gedragen kleding, stukjes van oude lappen, speelgoed, ansichtkaarten en tekeningen van de kinderen. Er stonden tientallen schoenen, meerdere stuks van elke soort gereedschap, miljoenen spijkers in alle soorten en maten, schoteltjes van kopjes, en kopjes van schoteltjes, die gebroken waren maar niet weg mochten, want ‘je weet maar nooit’. Er was een kolenkit uit het jaar kruik, een wc-bril, duizenden knopen, een oude teil….  Dit alles – en nog veel meer – bleef bewaard en verhuisde mee naar drie opeenvolgende woningen.

Als kind spaarde ik sigarenbandjes, zoals mijn moeder suikerzakjes had verzameld en mijn vader postzegels, centen, stuivers en andere munten. Trouw plakte ik de bandjes in opbollende schriften en ik voelde me steenrijk met die groeiende stapel boekjes. Wat ouder stapte ik over op kauwgumplaatjes, sleutelhangers, speldjes (geprikt op schuimrubber), proefmonstertjes en wat er maar gratis weggegeven werd bij de dagelijkse boodschappen. Ook had ik tijdenlang grote verzamelingen knikkers, kleurpotloden, puntenslijpers, buttons. Later veranderde dat in spaarpotten, theepotjes en Pierrots in verschillende uitvoeringen. Ook mijn middelbare schoolagenda’s bewaarde ik, volgeplakt met de Beatles, Adamo en andere toenmalige popidolen. Na verloop van tijd kreeg ik er genoeg van en dan belandde de boel op zolder, want ‘dat is leuk voor later’.

Toen ik ging trouwen, kreeg ik de hele mikmak mee. Maar waar moest het staan? Tentoonstellen in mijn woonkamer? Ik dacht het niet! Dus bleef alles in een verhuisdoos, die naar zolder ging. En om te voorkomen dat ik met verweesd serviesgoed bleef zitten, gooide ik het schoteltje achter een kapot gevallen kopje aan en vice versa. Dat scheelde alvast.

Maar gaandeweg begonnen zich nieuwe collecties op te dringen; boeken, platen, cassettebandjes, cd’s, videobanden, dagboeken. Boeken gooi je niet weg, die zijn voor eeuwig, maar mijn platen heb ik weggedaan toen ik een cd-speler kocht. Intussen staan mijn cd’s nu vier rijen dik. Mijn werkagenda’s gooide ik altijd weg. Toch heb ik nu een stapeltje liggen vanaf 1996 tot en met 2012. Waarom? Geen idee, want ik kijk er nooit in.  Maar ik aarzel om ze naar de papierbak te brengen.

genenHet zit in mijn genen, wat ik u brom.

22 Comments

  1. Ook ik heb van alles verzameld, maar de verzameling stopte net zo makkelijk weer. Ook inderdaad sigarenbandjes, daarna de grote, daarvan zat er maar één van in een doos. Speldjes (op een kussentje ja), Liefde is plaatjes in een boekje en poezenbeeldjes. Ons eerste huisdier was een poes, niet echt mijn soort huisdier, maar ik kreeg van manlief ook af en toe een beeldje. Hij dacht zeker dat ik ze dan wel leuk zou gaan vinden. Van heel groot tot piepklein had ik ze. 10 jaar geleden zijn we ook weer een keer verhuisd en toen heb ik ze in een ‘geef’ weggegeven aan mijn neef. Ze staan nog steeds bij hem in een vitrinekast. Prachtig staan ze bij hem ;-).
    Daarbij hebben we teveel gezien in het huis en de schuur van mijn schoonouders, dat zat ook werkelijk volgestouwd met van alles en nog wat. Nee… dat gaat ons niet gebeuren. Alleen de postzegels zijn er nog van over…

  2. Erfenis

    sommige lieden houden altijd alles bij
    nooit staat het licht op groen
    om zelfs rommel van de hand te doen
    zelden maakt het hun erfgenamen blij

    Met plezier gelezen, Joke! 🙂
    Lenjef

  3. Erfenis

    sommige lieden houden bijna alles bij
    nooit staat het licht op groen
    om zelfs rommel van de hand te doen
    zelden maakt het hun erfgenamen blij

    Met plezier gelezen, Joke. 🙂
    Lenjef

  4. Voor een groot deel ga ik in je verhaal met je mee…. onze zolder stond vol met dozen met ‘oude’ zooi…. totdat wij in 2007 verhuisden en rigoreus besloten ons plan ‘schoon schip te maken’ tot op de letter op te volgen. Veel is toen dus weggegaan…. het meeste mis ik niet, denk er niet eens aan, maar sommige dingen die toen zijn weggedaan …had ik nu toch nog wel graag gehad, al was het dan maar in een doos op zolder.

Comments are closed.