Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Routebeschrijving

Toen ik nog vertrouwde op via internet uitgeprinte routes, raakte ik vaak de weg kwijt. Ook die keer dat ik ging solliciteren in Rotterdam. Tot de Rotterdamse Ruit ging alles gesmeerd, maar na één gemiste afslag verdween de logica uit mijn beschrijving. Ik belandde in het havengebied en raakte totaal gedesoriënteerd. En omdat ik soms een tikkeltje emotionele zenuwpees ben, biggelden de tranen al snel over mijn wangen. Ik zou te laat komen, had in de haast de brief met het telefoonnummer van mijn afspraak vergeten en reed in een uithoek tussen de containers. Wat moest ik doen? Terug naar huis? Maar hoe?

De telefoon speelde een herkenningsmelodietje; mijn dochter. Hoera! Ik greep mijn oortje, prutste het in mijn mobiel, maar liet het op de grond vallen. Shit! Met mijn telefoontje in een hand en de andere aan het stuur, vertelde ik haar hakkelend en sniffend dat ik verdwaald was. Op dat moment reed op de andere weghelft een politiebusje voorbij. Kennelijk viel het op dat ik niet handsfree telefoneerde, want de bus keerde en reed me achterna.
“Nu komt de politie me nog aanhouden ook,” jammerde ik.
“Hang maar gauw op dan,” zei dochter.

De politiebus bleef me achtervolgen en mijn ogen bleven lekken. Geen idee wat ze wilden, tot ik bovenop de auto een rood verlicht stopsignaal ontdekte. Ik reed de vluchtstrook op en stond stil. Een grote agent stapte uit, liep langzaam op me af en boog zich naar mijn open zijraam.
“Mevrouw, we hebben u… ”
“Ja, agent ,” snotterde ik, “ik weet het, ik zat te bellen, want ik was de weg kwijt, en mijn oortje was er uitgevallen. Ik heb een sollicitatiegesprek, maar ik kan het niet meer vinden.” Ik probeerde mijn tranen weg te slikken. Zonder effect; ze bleven komen.
“Maar u kunt toch aan de kant van de weg gaan staan om op de kaart te kijken?” sprak oom agent vaderlijk.
“Ja maar, ja maar, ik kon nergens stoppen,” snikte ik met grote uithalen, “ik rijd alsmaar rondjes… ik weet niet eens meer waar ik ben, laat staan waar ik naar toe moet.”  Mijn gezicht voelde alsof ik twee uur in de volle zon had gezeten, mijn ogen brandden en ik haalde veel te snel adem. Het werd licht in mijn hoofd. Lekker sollicitatiegesprek zou dat worden.
“Kalm aan maar mevrouwtje,” suste de agent, “geef mij uw rijbewijs en de route, dan zal ik kijken wat ik voor u kan doen.” Hij liep naar zijn collega, overlegde met hem en kwam weer terug. Hij overhandigde mijn mijn papieren en zei: “Rijd maar achter ons aan, dan zetten wij u weer op de goede weg. Maar u moet mij beloven dat u nooit meer belt in de auto, want dan gaat u dat 130 euro kosten”. De lieverd.

Tomtom in autoDie nieuwe baan werd niets, maar dat jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een heuse Tomtom van mijn kinderen.
Wat een weelde!

21 reacties op “Routebeschrijving

  1. Hartelijke Hot Hulk
    8 augustus 2013

    Wat een onwijs eerlijk en Lief verhaal.
    Huilde bijna met je mee.
    Enne………zo moeten alle agenten werken! ! !

    Like

  2. Nanda
    8 augustus 2013

    Ik kan me helemaal voorstellen hoe je je voelde. De spanning van dat sollicitatiegesprek en dan verdwalen. Vreselijk.
    Naar onbekende bestemmingen neem ik mijn tomtom mee, nog steeds die geprinte route van de ANWB-routeplanner én een kaart. Verdwalen kan dan echt niet meer hihi
    Sympathiek van de politiemannen om je even op weg te helpen.

    Like

  3. gewoonanneke
    7 augustus 2013

    O ja herkenbaar, ook met mijn ex die ook niet zo’n ster was kwamen we steevast ergens anders uit maar hebben ook veel leuke plekjes gezien daardoor en aardig emensen gesproken die de weg wel wisten.
    Maar wel aardig van die agent.

    Like

  4. Nannie Hugen
    7 augustus 2013

    ach ik zou je zo willen omarmen stil maar komt wel goed joh.
    De tom tom is soms ook een idioot hoor hahahaha

    Like

  5. Anna Marijke
    7 augustus 2013

    …wij gingen vorige week op vakantie naar Duitsland (Winterberg) met een geprinte routebeschrijving want mijn vakantiepartner is nog van de generatie die al die ingewikkelde elektronische toestanden maar lastig vindt… Toen raakten we de weg kwijt.. En de oplader van zijn mobiel voor in de auto deed het niet en zijn telefoon was leeg en mijn telefoon raakte in rap tempo door al dat navigeer ook in het rood… Tot overmaat van ramp hield de auto er midden op de snelweg mee op en moesten we worden weggesleept (en maar snel bellen want de batterij van de telefoon stond al in het rood en welk nummer moesten we dan bellen want hij was geen lid van de anwb)… Vervangende huurauto moeten nemen en maar gretig ‘ja’ geantwoord bij de vraag of we er een tom-tom bij wilden huren… We waren opgelucht dat een vriendelijke mevrouw ons verder gidste… tot de batterij van tom leeg was én de oplader niet bleek te passen…
    We hebben de weg gevonden, met behulp van een ouderwetse wegenkaart en voor het eerst in mijn leven zeg ik dat ik godzijdank heb leren kaartlezen (al is dat pas sinds heel kort dus…)

    Like

  6. muizenoren
    7 augustus 2013

    O zo herkenbaar! Wij raken ook altijd de weg kwijt met die Google maps printjes. Het is alsof ze de straatnamen zelf verzinnen, ze kloppen langs geen kanten. Ook bij ons komt er binnenkort een Tomtom!

    Like

  7. Marja
    7 augustus 2013

    Ach, wat lief.

    Like

  8. Rebelse Huisvrouw
    7 augustus 2013

    Och, wat lief van die agent! Ik begrijp het verhaal helemaal hoor. Als ik de weg kwijt ben en moet gaan zoeken dan schiet ik ook in de stress. Toch raar, want fietsend heb ik dat nooit, dan lijkt het me juist wel spannend om een beetje ‘verdwaald’ te raken! Ik moest al met al glimlachen om dit leuke verhaal! 🙂

    Like

  9. Annet Lemaire
    7 augustus 2013

    Heerlijk die tranen Joke…en zei hij echt ‘mevrouwtje’ 🙂

    Like

  10. Melody
    7 augustus 2013

    Ja die printjes…….ik deed het er ook jaren mee totdat een vriendje een nieuwe TomTom kreeg en ik zijn ‘oude’, waar ik nog steeds heel blij mee ben.

    Niet alle agenten zijn bullebakken 🙂

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 7 augustus 2013 door in Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: