Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Een vaste baan?

De mascara liep in dunne zwarte stroompjes over haar wangen. Verbeten veegde Anja haar tranen weg. Ze had zich niet boos willen maken, maar door de woorden van haar vader had ze zich niet kunnen beheersen. Stampvoe­tend van machteloze woede had ze hem van alles in zijn gezicht geslingerd, alsof haar leven ervan af hing. ‘Nou ja,’ bedacht ze snotterend, ‘ergens klopt dat wel, want hij regelt mijn leven al sinds ik geboren ben. En daar is hij nog in ge­slaagd ook. Voor hèm ben ik na de HAVO naar de PABO gegaan, omdat hij zelf zo graag onderwijzer had willen worden. Maar hier houdt het op!’
Resoluut maakte ze haar gezicht droog en deed haar pc aan. Eerst maar eens die ontslagbrief schrijven.

Twee jaar was Anja nu invalster in groep vijf van een basisschool in Amster­dam. Maar hoe graag ze ook betrokken wilde zijn bij het schoolge­beuren, de kinderen in haar klas deden haar niets. Ze vond ze vervelend en kleurloos. Hun belevenissen, hun ouders, haar collega’s – allemaal saai. Ze voelde zich gevangen in een vak dat ze eigenlijk niet zelf gekozen had.

Die ochtend, bij de koffieautomaat, vertelde directeur Wilfried Vroegindewei haar dat ze een vaste aanstelling kreeg. Anja reageerde nauwelijks. Wilfried keek haar onderzoekend aan: “Fijn toch? Nu heb je zekerheid.”
“O ja – erg blij – niet verwacht” stamelde ze. Anja ontsnapte aan zijn priemende blikken en ging met haar bekertje cappuccino aan de hoektafel zitten. In gedachten zette ze voors en tegens onder elkaar. Ze kreeg het er benauwd van. Wat haar betrof waren er meer argumenten tegen, waarna ze als vanzelf in de afweging van het beroep kwam: ‘Als ik iets van mijn leven wil maken,’ peinsde ze, ‘moet ik stoppen met lesgeven. Hier word ik niet gelukkig van.’ Wat ze dan wel ging doen, wist ze nog niet, maar ze zou in ieder geval een deel van haar spaargeld gebruiken voor een wereldreis van een paar maanden, te beginnen in Azië. En als ze terugkwam, wie weet.. misschien een studie psychologie?

vaste aanstellingWeer thuis, ontvouwde Anja enthousiast haar plannen voor haar verbijsterde ouders. Haar moeder had vooral bezwaren tegen de rèis: “Kind toch, helemaal alleen? Je bent nog zo jong, en dan naar Azië. En wat zonde van het geld ook! Ga lekker een paar weekjes naar Spanje, dan ben je er ook even uit. Je zal zien dat je er dan heel anders tegenaan kijkt. Je bent gewoon een beetje moe, dat is alles.” En met opeen geknepen lippen werkte ze verder aan een truitje voor een op stapel staand kleinkind.
Haar vader hoorde haar zwijgend aan, maar bij haar plan om bij terugkomst weer te gaan studeren, viel hij fel uit: “Als je maar niet denkt dat je dan je luxe leventje kunt blijven leiden! En op kamers ga je niet, want dat kan ik niet betalen…” Hij haalde even adem: “Waar begin je aan! In deze tijd! Je hebt een goede baan en een prima salaris, krijgt een vast contract. Wat wil je nog meer? Jij zit gebakken voor je leven. Misschien word je nog wel eens hoofd van die school.” Resoluut vouwde hij zijn armen voor zijn borst en keek haar over zijn donkere bril streng aan: “Ik ben het er niet mee eens!”
Met stomheid geslagen, luisterde ze naar zijn tirade. Ze wond zich steeds meer op, tot ze zich niet meer kon inhouden. “Kleinzielige geldwolf,” schold ze en ze schreeuwde dat ze zijn centen niet eens wilde, “als ik op kamers wil, dan doe ik dat. Ik ben drieëntwintig. Ladingen studenten redden het van de studiefinanciering of werken erbij. Dat kan ik ook!”

Stampend liep ze de kamer uit, slikkend tegen de tranen die zich een weg naar buiten vochten, en dreunde de deur dicht. Haar eigen leven was begonnen.

18 reacties op “Een vaste baan?

  1. kakel
    9 april 2014

    Heerlijk verhaal. Mijn dochter doet in mei examen en twijfelt tussen een studie bij het Erasmus of bij de universiteit van Utrecht. Als ze voor Rotterdam kiest, kan ze thuis blijven wonen, wat ik hoop, want ze is net een week 18 maar als je zegt dat ze 16 is, geloof je het ook. Toch komt het niet in me op om te zeggen dat de studie in Utrecht minder goed bij haar past, zodat ze niet op kamers gaat wonen. Ik kijk wel uit. Het is háár keuze die invloed heeft op de rest van haar leven. Die ga ik toch niet bepalen? We hebben haar opgevoed, de keus is aan haar… Al doet het wel pijn als ze naar Utrecht vertrekt. Met pijn in mijn hart zal ik haar laten gaan.
    Dankzij je verhaal voel ik me extra gesteund om niet de keus voor mijn kind te maken!

    Like

    • jokezelf
      13 april 2014

      Het is heel moeilijk om je kind los te laten. Ik begreep pas toen mijn dochter op een lange reis ging en mijn zoon een paar maanden later in Groningen ging studeren, hoe moeilijk mijn ouders het gehad moeten hebben. Maar je hebt gelijk; je kunt dit soort keuzes niet voor je kinderen maken,

      Like

  2. ferraravictoriene
    28 februari 2014

    Via mijn eigen blog spoel ik hier aan.
    Bravo voor Anja, slimme meid. Graag gelezen.

    Like

  3. gewoonanneke
    27 februari 2014

    Goed gedaan van haar. Snap het van ouders ook wel dat ze zekerheid voor hun kinderen willen.
    Maar belangrijker is om iets te doen wat je zelf wilt en je eigen keuzes te maken en zeker als je 23 bent moet dat onderhand wel kunnen.

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 26 februari 2014 door in Korte verhalen en getagd als , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 237 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: