Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Edwin Hawkins ontmoet Pavlov

edwin hawkinsAls Rooms Katholiek meisje bracht ik iedere zondag (en zeker eens per week vóór schooltijd) anderhalf uur door in de kerk. Tijdens de Mis werd geregeld enthousiast met wierook gezwaaid. Ik werd daar altijd misselijk van, vaak tot flauwvallen aan toe. Niet zo gek natuurlijk, want het lichaam van Christus (de hostie) mocht niet bovenop een krentenbol of een boterham met jam terechtkomen, dus moest je nuchter ter communie. Een pepermuntje tegen het kokhalzen, mocht, gek genoeg, dan weer wel.

Enfin. Op mijn vijftiende hoefde ik van mezelf niet meer naar de kerk. Dat gaf de nodige wrijving thuis en op school, maar uiteindelijk legde iedereen zich erbij neer.
Destijds waren de sixties al begonnen. Net als al mijn leeftijdgenoten, luisterde ook ik met hart en ziel naar de muziek van het ‘langharig tuig’ zoals de zangers toen omschreven werden. “Kan die herrie niet af?” werd er vaak naar mijn kamertje geroepen waar ik de Beatles, Animals, Beach Boys, maar ook Dave Berry, ZZ en de Maskers, Status Quo, the Small Faces èn de Stones draaide. En in 1969 waren daar ineens de Edwin Hawkins Singers met Oh Happy Day.

  This track is owned by Sony Music Entertainment. From 1969

Die sloegen in als een bom. Twee weken stonden ze nummer één in de top 40. Een jaar later overtroffen ze zichzelf, met Melanie, met wie ze Lay Down zongen en weer een nummer één hit hadden. Dat jaar kwam de groep naar Nederland en trad o.a. op in de Mozes en Aäronkerk in Amsterdam. Dáár wilde ik bij zijn en dat lukte.

Maar bij binnenkomst rook ik het al; de wierook had zich vastgezet in het gebouw en niet zo’n klein beetje ook. Ik voelde me meteen niet lekker. Mijn maag draaide zich om, ik moest vaak slikken en diep zuchten. Maar ik zette dapper door. Mijn vriendje en ik zaten bijna vooraan. De sfeer was geweldig en het geluid was prachtig. Hoe mooi kon je het hebben? Maar de originele kerkbanken zaten ongemakkelijk en ik werd steeds misselijker, al zongen Edwin Hawkins en zijn ploeg de sterren van de hemel. Maar ik had geen pepermuntje of een kauwgummetje bij me, laat staan een flesje water. Het leek alsof de geur van de wierook steeds sterker werd, dus hield ik een zakdoekje voor mijn neus en probeerde ik minder vaak adem te halen. Tevergeefs. De pauze heb ik net niet gehaald. Buiten kwam mijn hele avondeten eruit. Ik zag groen.

Al snel kwam er een Singer in gewaad naar buiten. Het bleek Edwin himself. Hij had mij weg zien rennen en ging naast me op het stoepje zitten.
“Are you all right?” vroeg hij bezorgd. Ik knikte, nog nazuchtend van ellende. Het deel na de pauze zat er voor mij niet meer in, dat was duidelijk. Alleen al de gedachte aan de weeë geur van de wierook  in het gebouw maakte me weer ziek. “What happened”, vroeg Edwin aan mijn vriend “, is she sick?”.
“Oh no hoor”, zei mijn vriend, “she is just a bit misselijk from the wierook.”
“I cannot go back in,” zei ik zielig, “for when I do that, I’ll be sick again because of the smell”.
Edwin stond op, liep het gebouw weer in en kwam even later terug met een elpee. Met een zwierig gebaar zette hij zijn handtekening op de hoes.
“For you”, zei hij, “at home you can listen to us without vomiting.”

 

This track is owned by Sony Music Entertainment. From 1969.

10 reacties op “Edwin Hawkins ontmoet Pavlov

  1. Suskeblogt
    31 juli 2014

    ik ben ook nog flauwgevallen tijdens de hoogmis op zondag door de wierook. Maar niemand die me een gesigneerde elpee gaf 😦

    Like

  2. rietepietz
    31 juli 2014

    Wauw, wat een gave herinnering! De LP heb je natuurlijk bewaard, mét die handtekening is dat toch met recht een “kerk relikwie” . Wat een oplettende man moet die Edwin geweest zijn om te merken dat er iets mis was bij één van de bezoekers en dan nog zo lief reageren, je was vast een héél mooi meisje in die tijd….. eh…. mooi ben je natuurlijk nóg maar toch iets minder meisje;-)

    Like

  3. Rebelse Huisvrouw
    29 juli 2014

    Wat een leuke herinnering! Zo heeft elk voordeel toch weer z’n nadeel uiteindelijk 😉

    Like

  4. Plato
    25 juli 2014

    Joh, zo is het toch nog een onvergetelijke ervaring geworden. Wat een geweldig jeugdverhaal. En zo zie je ook maar weer wat geuren en smaken met een mens doen he? Verbijsterend.

    Like

  5. gewoonanneke
    24 juli 2014

    Wat een mooi verhaal en een goeie herinnering. Aardige man om dat te doen.

    Like

  6. Trees
    24 juli 2014

    Oh Joke wat een zoete herinnering! Wat ontzettend aardig!
    Die muziek sleept je mee of je wilt of niet, heerlijk!
    En die wierook? Ik snap het, ik vind het ook een rotlucht…

    Like

  7. depetvantruus
    24 juli 2014

    Wauw, wat een lieverd! En een herinnering om nooit te vergeten. 🙂
    Maar inderdaad, die wierooklucht. Bleeeeh. ;-(

    Like

  8. ria
    24 juli 2014

    Wat een prachtig gebaar van Edwin Hawkins

    Groetjes, Ria

    Like

  9. gerbelmer
    24 juli 2014

    Lief van die Edwin Hawkins!

    Like

  10. Marja
    24 juli 2014

    Wat een super reactie. Onvergetelijk.

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 24 juli 2014 door in Muziek, Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 233 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: