Agressie is overal

Over de agressie die momenteel de hele wereld overgaat, wil ik het niet hebben. Dat is verschrikkelijk en gaat elk verstand te boven. Als ik het zou kunnen stoppen, zou ik het direct doen, maar dat gaat niet. Ik kan alleen petities tekenen, demonstreren, of geld overmaken en dat doe ik dan ook. Maar (misschien wel juist vanwege die wereldwijde agressie) ik krijg zo langzamerhand ook steeds meer moeite met ‘kleine’ ‘alledaagse’ agressie, ik word er steeds bozer van.

 

Wat te denken bijvoorbeeld van mensen die voortdurend anderen afblaffen, geen geduld hebben, ijskoud voordringen bij de supermarkt, of fanatiek toeteren bij stoplichten als je niet snel genoeg optrekt. Ook als je iets doet wat eigenlijk niet mag, word je tegenwoordig hardhandig op de feiten gedrukt. Laatst stond ik heel even dubbel geparkeerd omdat ik als hulpverlener naar een crisis situatie was geroepen. En ik heb geen artsenplaatje, want ik werk in de GGZ. Bij terugkomst was mijn antenne ‘verbouwd’ en zat er een kras op mijn motorkap. De dader op het kerkhof natuurlijk en ook geen briefje achter de ruitenwisser. Dan voel ik me zó machteloos en boos ook, maar ik verbouw dan niet op mijn beurt de antenne van een andere auto.

 

Ik werkte tot voor kort vooral met ouderen en hoorde over mensen die vastgebonden worden in hun stoel en daar de hele dag niet meer afkomen. Geen tijd om angstige demente bewoners te begeleiden. Ook wordt mij verteld over mensen die tegen hun wil naar de recreatie gesleept worden, ook al houden ze zich met twee handen vast aan de deurstijl. ‘Nee hoor, u moet er echt even uit’. Ouderen die hun leven lang niet van spelletjes hebben gehouden, worden onder de armen gepakt, in de rolstoel geschoven en in een troosteloze huiskamer gepoot ‘omdat dat goed voor u is, in je eentje koffiedrinken is toch niet gezellig?’ Wat is er mis met in je eentje koffiedrinken? Sommige mensen hebben dat hun hele leven gedaan. Moeten ze dan nu ineens in een groep?  (disclaimer; in de meeste verpleeghuizen gaat het gelukkig goed, wordt niemand meer vastgebonden en krijgen mensen de zorg en de aandacht die zij nodig hebben).

 

Wat is dit voor een wereld???!!! Als ik over dit soort toestanden lees, ze hoor, of meemaak, kan ik soms mijn tranen niet bedwingen. Het erge is dat ik er zo boos van word. Agressief bijna. En met agressie krijg ik dus steeds meer moeite.

 

Ik kan er almaar slechter tegen. Het zal mijn leeftijd wel zijn, de hormonen van de overgang, of ik heb te lang in de hulpverlening gezeten. Of allemaal tegelijk. Mijn filters, die toch al niet zo dik waren, worden steeds zwakker. Beroepsmatig wist ik precies wat daar tegen te doen is hoor, dat is het niet. Maar ik heb besloten om op mijn vroege ouwe dag wat anders te gaan gaan doen, beetje klooien op de computer, een boek schrijven, bloemetjes kweken, fruit inmaken, lezen, puzzelen, wandelen, zwemmen, dagje mantelzorgen, op reis gaan, enzovoort enzoverder. Het is heerlijk!

Later, als ik groot ben, ga ik misschien nog wel wat vrijwilligerswerk doen; dingetjes verkopen in een winkeltje, kippen verzorgen op de kinderboerderij of mensen te woord staan bij de VVV, ik zie wel.

Bewerking van een eerder gepubliceerd  artikeltje uit 2010 (what else is new?).

19 gedachten over “Agressie is overal

  1. De mensheid is in rap tempo aan het degenereren. Dit proces is niet te stoppen – ik denk dat het onderdeel van de evolutie is. Elkaar afslachten en dan weer beetje bij beetje de boel opbouwen. Ik kan me er vreselijk over opwinden maar ik doe het niet (meer). Zinloos. Vooral in West-Europa loopt het helemaal uit de hand op de een of andere manier. Terwijl hier toch het meeste geld zit dus ja, hoe dit allemaal zo kan… Ik weet het niet!

  2. Albert y Mara fotoblog – Wij zijn Albert en Mara en wonen acht maanden per jaar aan de Costa del Sol in Spanje en de overige vier maanden verdeeld over het jaar aan het Veluwemeer in Nederland vanwege onze beide kleinkinderen. We bloggen sinds januari 2005 bij weblog. Door de problemen bij weblog vanaf september 2011 bij Blogspot. Muziek uit de 60's, 70's en 80's is onze favoriet. N.B. De "y" in onze naam is in het Spaans het Nederlandse woordje "en" 't Is maar dat je 't weet! Grtz Mara
    Albert y Mara fotoblog schreef:

    Dus je bent gestopt met werken Joke en je geniet heerlijk van je pré-pensioen.
    Ik ben blij dat ik mijn baan als avondhoofd in een zorgcentrum eind 2012 voorgoed vaarwel heb kunnen zeggen na 40 jaar in het werk te hebben gezeten. Ik ben nu acht maanden per jaar in Zuid Spanje en geniet SAMEN met Albert als levensgenieter van de mooie dingen des levens.
    Je mag me ook mailen als ik het verkeerd heb.
    Groetjes Mara

    1. Jokezelf – The Netherlands – Gepensioneerd GZ-psycholoog (NP,) voormalig docente Nederlands. (Web)schrijfster, auteur van 'Sjeng van Dalsum, nagelaten werk'. Geïnteresseerd in theater, literatuur, kunst, fotografie, muziek, film en reizen.
      jokezelf schreef:

      Ja Mara, ik ben gestopt. Heerlijk vind ik het. En wij genieten ook samen van de mooie dingen des levens. Thuis, in de natuur en zo nu en dan een paar weken helemaal eruit. Ik had er niet aan moeten denken om nog 3,5 jaar door te moeten werken.

  3. rietepietz – Een niet zo piepjonge halfdigibeet die zich met verwondering door het logwereldje beweegt.
    rietepietz schreef:

    En toch blijft veranderen bij jezelf beginnen ..dus toch niét die auto even daar neerzetten waar het niet mag, al rechtvaardigt de fout van de één meestal niet de fout van de ander.
    Maar ik begrijp je machteloosheid want natuurlijk zie ik ook van alles om me heen dat niet deugt . Maar wélke fout een ander ook maakt, zolang die jou niet persoonlijk in gevaar brengt houd je de handjes thuis.

    1. Jokezelf – The Netherlands – Gepensioneerd GZ-psycholoog (NP,) voormalig docente Nederlands. (Web)schrijfster, auteur van 'Sjeng van Dalsum, nagelaten werk'. Geïnteresseerd in theater, literatuur, kunst, fotografie, muziek, film en reizen.
      jokezelf schreef:

      Je hebt gelijk Riet, altijd handjes thuis houden, maar je hebt in dit stukje toch niet gelezen dat ik mijn agressie ergens heb gebotvierd, hoop ik? Want als er iemand haar handjes thuis houdt, ben ik het wel. Ik ben van jongs af aan al van bemiddelen, praten en consensus. 🙂

      1. Haha… nee , ik bedoelde de persoon die jouw antenne onderhanden nam.
        Misschien had hij/zij last van jou geparkeerde auto maar dan had hij beter een briefje onder ruitenwisser kunnen doen zodat je wist waaróm die auto daar niet handig stond.

  4. staartje – Drenthe – vrouw- positief ingesteld- op zoek naar humor- geloof in oplossingen: in JA EN en niet in JA MAAR , met pensioen, fan van lezen, sauna, studeren, luieren,de zon, lekker eten, samen dingen doen, cultuur en natuur, musea- drie leuke kinderen en twee geweldige kleinzonen(2013 en 2015)
    staartje schreef:

    Mijn ervaring in het verzorgingshuis was gelukkig anders. Maar het is ook verleden tijd. Ik herken helemaal je verhaal. Het vermarkten, uurtje factuurtje en het ‘weg met het ‘draagt elkanders lasten’ is gemeengoed geworden. Deels zullen we mee moeten roeien, maar vooral hebben we mensen nodig zoals jij en hier op het log die het aan de kaak stellen. Steeds vaker reageer ik op kleine agressie en pik het niet. ………soms een succesje. We zullen met elkaar weer het Nederland moeten maken van dat liedje van die vijftien miljoen mensen…….

Reacties zijn gesloten.

Powered by WordPress.com. door Anders Noren.

Omhoog ↑

Mobiele versie afsluiten
%%footer%%