Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Agressie is overal

Over de agressie die momenteel de hele wereld overgaat, wil ik het niet hebben. Dat is verschrikkelijk en gaat elk verstand te boven. Als ik het zou kunnen stoppen, zou ik het direct doen, maar dat gaat niet. Ik kan alleen petities tekenen, demonstreren, of geld overmaken en dat doe ik dan ook. Maar (misschien wel juist vanwege die wereldwijde agressie) ik krijg zo langzamerhand ook steeds meer moeite met ‘kleine’ ‘alledaagse’ agressie, ik word er steeds bozer van.

 

boosWat te denken bijvoorbeeld van mensen die voortdurend anderen afblaffen, geen geduld hebben, ijskoud voordringen bij de supermarkt, of fanatiek toeteren bij stoplichten als je niet snel genoeg optrekt. Ook als je iets doet wat eigenlijk niet mag, word je tegenwoordig hardhandig op de feiten gedrukt. Laatst stond ik heel even dubbel geparkeerd omdat ik als hulpverlener naar een crisis situatie was geroepen. En ik heb geen artsenplaatje, want ik werk in de GGZ. Bij terugkomst was mijn antenne ‘verbouwd’ en zat er een kras op mijn motorkap. De dader op het kerkhof natuurlijk en ook geen briefje achter de ruitenwisser. Dan voel ik me zó machteloos en boos ook, maar ik verbouw dan niet op mijn beurt de antenne van een andere auto.

 

Ik werkte tot voor kort vooral met ouderen en hoorde over mensen die vastgebonden worden in hun stoel en daar de hele dag niet meer afkomen. Geen tijd om angstige demente bewoners te begeleiden. Ook wordt mij verteld over mensen die tegen hun wil naar de recreatie gesleept worden, ook al houden ze zich met twee handen vast aan de deurstijl. ‘Nee hoor, u moet er echt even uit’. Ouderen die hun leven lang niet van spelletjes hebben gehouden, worden onder de armen gepakt, in de rolstoel geschoven en in een troosteloze huiskamer gepoot ‘omdat dat goed voor u is, in je eentje koffiedrinken is toch niet gezellig?’ Wat is er mis met in je eentje koffiedrinken? Sommige mensen hebben dat hun hele leven gedaan. Moeten ze dan nu ineens in een groep?  (disclaimer; in de meeste verpleeghuizen gaat het gelukkig goed, wordt niemand meer vastgebonden en krijgen mensen de zorg en de aandacht die zij nodig hebben).

 

Wat is dit voor een wereld???!!! Als ik over dit soort toestanden lees, ze hoor, of meemaak, kan ik soms mijn tranen niet bedwingen. Het erge is dat ik er zo boos van word. Agressief bijna. En met agressie krijg ik dus steeds meer moeite.

 

the fingerIk kan er almaar slechter tegen. Het zal mijn leeftijd wel zijn, de hormonen van de overgang, of ik heb te lang in de hulpverlening gezeten. Of allemaal tegelijk. Mijn filters, die toch al niet zo dik waren, worden steeds zwakker. Beroepsmatig wist ik precies wat daar tegen te doen is hoor, dat is het niet. Maar ik heb besloten om op mijn vroege ouwe dag wat anders te gaan gaan doen, beetje klooien op de computer, een boek schrijven, bloemetjes kweken, fruit inmaken, lezen, puzzelen, wandelen, zwemmen, dagje mantelzorgen, op reis gaan, enzovoort enzoverder. Het is heerlijk!

Later, als ik groot ben, ga ik misschien nog wel wat vrijwilligerswerk doen; dingetjes verkopen in een winkeltje, kippen verzorgen op de kinderboerderij of mensen te woord staan bij de VVV, ik zie wel.

Bewerking van een eerder gepubliceerd  artikeltje uit 2010 (what else is new?).

19 reacties op “Agressie is overal

  1. gewoonanneke
    6 november 2014

    In het zorgcentrum waar ik regelmatig kom moeten ze ook met elkaar in de recreatiezaal eten, niet dat ze dat willen maar omdat ze op de kamers niet genoeg mensen hebben om ze met het eten te helpen. Dus in zo’n zaal kunnen ze een aantal mensen tegelijk doen. Het is soms hartverscheurend. Mijn zus werkt daar in de keuken en gaat ook het eten uitdelen. Eigenlijk mag ze niet even een bestek pakken voor mensen of zulke kleine dingen. Ik doe het toch zegt ze altijd maar ze wordt dan weer op haar vingers getikt of het eten wordt koud. Het is echt droevig soms.

    Like

    • jokezelf
      10 november 2014

      Het is zeker bedroevend, alles is tot op de vierkante seconde uitgerekend hoeveel tijd iets mag kosten. Alsof het om lopende band werk gaat en niet om mensen.

      Like

  2. Switha Ro
    5 november 2014

    Ik stap nog liever mijn graf in dan dat ik ooit moet gaan bingoën 😉

    Like

  3. beauninoblog
    5 november 2014

    Ja, ik merk het ook hoor, ook op het werk.
    Kipjes zijn trouwens altijd een goed idee;-))

    Like

  4. gewoonzoalsikben
    4 november 2014

    Het is triest wat er allemaal .Al de agressie op straat en in winkels is gewoon beangstigend soms bah.De verhalen wat ouderen betreft zijn afschuwelijk ,ik heb er veel over gehoord van mijn Dochter .Demente bejaarden die nauwelijks eten,nee ze worden niet goed geholpen omdat er geen tijd voor is !!Er word dan maar gezegd oh geen trek en het bordje eten word weggehaald .Zij nam wel de tijd maar ja dat kon dus niet .Echt schrijnend !! en ik ben nu 63 en rommel samen met het mannetje heel rustig door het leventje ,gewoon doen waar we zin in hebben .Zegt de Psychologe ,u leid het leven van een Bejaarde ! Dat zal dan wel maar ik vind het heerlijk !

    Like

    • jokezelf
      10 november 2014

      Als je doet waar je zin in hebt, leid je dan het leven van een bejaarde? Wat een onzin zeg. In mijn vroegere praktijk kwam ik jonge mensen tegen die drie levens tegelijk probeerden te leiden. Die moesten afgeremd worden en dan zul jij, op je 63ste niet lekker mogen doen waar je zelf zin in hebt?

      Like

Reacties zijn gesloten.

Categorieën

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: