Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Afdingen

 

Als peuter walgde ik van de stinkende groene bolletjes die ze spruitjes noemen. Maar mijn ouders waren er dol op, dus elke zondag stond de groente op tafel.
“Lekker hoor, spruitjes, hmmm.” Met een verzaligd gezicht prikte mijn moeder dan zo’n groene knikker aan haar vork en bracht die naar haar mond. Maar ik hield de mijne stijf dicht. Ja, ik zou me daar een beetje zo’n stinkend groen kreng in mijn mond laten stoppen. Geen haar op mijn blonde hoofdje die er zelfs maar over piekerde.
“Dat moet je anders doen,” mijn vader nam het hoofdschuddend over; “ tjoeketjoeketjoeke, daar komt het treintje en nu gaat hij het stationnetje in…,” hij sperde zijn mond open, liet de spruit erin vallen en kauwde: “héérlijk! Nou jij.” Maar treintjes, vliegtuigjes of autootjes; met spruitjes bleven ze buiten. Wat dachten ze wel? Dat ik van de pot gerukt was? Ik dacht het niet. Ik wilde ze niet geprakt, niet met appelmoes en niet met suiker. Spruiten waren niet voor mij, al gingen ze op hun kop staan.

Spruitjes 2Vanaf mijn zevende vonden mijn ouders dat ik toch echt spruitjes moest leren eten. Ze prakten ze door mijn aardappelen en eisten dat ik mijn bord leegat. Ik vertikte het en bleef roerloos achter mijn koud geworden prakje zitten.
Dat ging zo enkele weken door, tot mijn moeder het zat werd; “Weet je wat?” zei ze, “je eet de helft, dan krijg je daarna een extra lekker toetje.” Ik schudde mijn hoofd.
“Joh, spruitjes zijn hartstikke lekker, drie hapjes dan?” Zwijgend draaide ik mijn hoofd weg. “Oké, één spruitje door alle aardappelen, dan proef je er niets van.”

Ik bleef weigeren en na een jaar gaven mijn ouders het op. Vanaf toen kwam er op zondag óók spinazie op tafel. Dat lustte ik wel.

 

=========================

 

Méér lezen over afdingen? Surf naar Plato. Daar staan ook de spelregels voor de WE300.

34 reacties op “Afdingen

  1. Plato
    21 februari 2015

    Tja, zo ging dat vroeger. Vul voor spruitjes maar rode kool en rapen in en je hebt een deel van mijn jeugd. Zwaar herkenbaar dus en mooi indringend geschreven. Het moet wel een lekker gevoel zijn geweest dat je uiteindelijk je zin kreeg 🙂
    Joh, wat een leuke WE.

    Like

  2. Pingback: WE-300: Kathedraaltje en een nieuw woord | Platoonline

  3. Natasja ('t pumpke)
    20 februari 2015

    Leuke invulling aan het woord ‘afdingen’.
    ” Er zit een kop op” zeggen we hier bij zoveel wilskracht :-).

    Like

  4. minoesjka2
    20 februari 2015

    Ja, veel kinderen vinden spruiten niets ………… ik ook niet als kind, maar nu ? Elke week zit ik in het spruitenseizoen er van te genieten 🙂

    Like

  5. roadlaura1969
    20 februari 2015

    Wat een leuke draai en doorzettingsvermogen Joke 🙂

    Like

  6. Harrij Smit
    20 februari 2015

    Wat een smakelijk – voor mij dan, want ik vind spruitjes mijn hele leven al snoepjes – verhaal met een zeer creatief gebruik van het afdingenthema. Heerlijk om te lezen – perfect dat je het hebt volgehouden. Maar nu je volwassen bent smaken ze je misschien wel?

    Like

  7. gerbelmer
    20 februari 2015

    Herkenbaar verhaal. Hoe is het bij jou nu met het nuttigen van spruitjes gesteld? Ik ben er in de loop der jaren gek op geworden. Als ze maar niet gaar gekookt worden. Nog knapperig, met gebakken spekjes er bij, mmmm! Mijn exje kon nauwelijks koken, maar voor spruiten had ze een leuk recept: mengen met witte druiven en geroosterde amandelschilfers. Lijkt vreemd, maar is goed te pruimen.

    Like

    • jokezelf
      22 februari 2015

      Ik vind ze nog steeds niet echt heel erg lekker. Maar een heel enkele keer zet ik ze toch op tafel. De paarse spruitjes bijvoorbeeld, die smaken het minst naar die stinkende groene krengetjes.

      Like

  8. ria
    20 februari 2015

    Mijn jongste lust ook geen spruiten.Op een keer maakte ik spruitenstamppot met braadworstjes en jus..Hij at twee borden. Toen hij er achter kwam dat het spruitenstamppot was werd hij boos en zei;Je weet toch dat ik geen spruiten lust. Dat was dus de eerste en laatste keer voor hem. Wat je jezelf al niet kunt inbeelden.

    Groetjes, Ria

    Like

    • jokezelf
      22 februari 2015

      Hahaha, ja dat heeft mijn moeder ook een keer gedaan. Zij noemde het stamppot boerenkool, maar het smaakte heel anders. Ik voelde mij ook zeer in de maling genomen toen.

      Like

  9. dieneke
    20 februari 2015

    Spruiten zijn niet voor ‘spruiten’, net als witlof.Als kind walgde ik van rode kool. Tja dat onderhandelen over hapjes……welke ouder heeft dat niet gedaan.Uiteindelijk eet je als volwassene toch het meeste wel denk ik dan.

    Like

    • jokezelf
      22 februari 2015

      Da’s waar, uiteindelijk eet je als je ouder wordt het meeste toch wel mee (al houd ik mijn voorkeuren).

      Like

  10. Marja
    20 februari 2015

    Zo, jij was een volhoudertje. Stoer hoor.

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 20 februari 2015 door in Persoonlijk, WE300 en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 157 andere volgers

%d bloggers liken dit: