Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Afdingen

 

Als peuter walgde ik van de stinkende groene bolletjes die ze spruitjes noemen. Maar mijn ouders waren er dol op, dus elke zondag stond de groente op tafel.
“Lekker hoor, spruitjes, hmmm.” Met een verzaligd gezicht prikte mijn moeder dan zo’n groene knikker aan haar vork en bracht die naar haar mond. Maar ik hield de mijne stijf dicht. Ja, ik zou me daar een beetje zo’n stinkend groen kreng in mijn mond laten stoppen. Geen haar op mijn blonde hoofdje die er zelfs maar over piekerde.
“Dat moet je anders doen,” mijn vader nam het hoofdschuddend over; “ tjoeketjoeketjoeke, daar komt het treintje en nu gaat hij het stationnetje in…,” hij sperde zijn mond open, liet de spruit erin vallen en kauwde: “héérlijk! Nou jij.” Maar treintjes, vliegtuigjes of autootjes; met spruitjes bleven ze buiten. Wat dachten ze wel? Dat ik van de pot gerukt was? Ik dacht het niet. Ik wilde ze niet geprakt, niet met appelmoes en niet met suiker. Spruiten waren niet voor mij, al gingen ze op hun kop staan.

Spruitjes 2Vanaf mijn zevende vonden mijn ouders dat ik toch echt spruitjes moest leren eten. Ze prakten ze door mijn aardappelen en eisten dat ik mijn bord leegat. Ik vertikte het en bleef roerloos achter mijn koud geworden prakje zitten.
Dat ging zo enkele weken door, tot mijn moeder het zat werd; “Weet je wat?” zei ze, “je eet de helft, dan krijg je daarna een extra lekker toetje.” Ik schudde mijn hoofd.
“Joh, spruitjes zijn hartstikke lekker, drie hapjes dan?” Zwijgend draaide ik mijn hoofd weg. “Oké, één spruitje door alle aardappelen, dan proef je er niets van.”

Ik bleef weigeren en na een jaar gaven mijn ouders het op. Vanaf toen kwam er op zondag óók spinazie op tafel. Dat lustte ik wel.

 

=========================

 

Méér lezen over afdingen? Surf naar Plato. Daar staan ook de spelregels voor de WE300.

34 reacties op “Afdingen

  1. gewoonanneke
    23 februari 2015

    Sterk hoor van je. Mijn zoon wilde ze ook nooit maar hij moest van mij altijd alles proberen. Alleen de zuurkool is nooit gelukt haha. Verder als drie kwam hij niet tot ik ze in een ovenschotel maakte toen vond hij ze opeens lekker. Mooi verhaal.

    Like

  2. ferraravictoriene
    23 februari 2015

    Heerlijk spruitjes. Mooie WE, de aanhouder wint en overduidelijk je lust ze echt niet, dat kan toch. Wat een leuk smoeltje heeft dat ene spruitje.

    Like

  3. Meer dan mamma
    23 februari 2015

    Mijn kinderen hoeven bepaalde groenten niet te eten.. dat komt wel als ze groter zijn, maar de meesten vinden de spruiten wel lekker…
    Jammer voor je ouders dat het zo lang heeft moeten duren voor ze je echt begrepen. Ik ga met eten het gevecht nooit aan… er staat bijna elke dag twee soorten groenten op tafel.
    Leuke WE!

    Like

  4. Myriam
    23 februari 2015

    Goed gedaan met die spruiten!!! De volhouder wint! En goed geschreven ook 🙂

    Like

  5. ♫ Mel☺dy ♫
    23 februari 2015

    Oef wat kan ik dit goed invoelen …

    Inmiddels eet ik ze overigens graag…. mits ze maar bereid zijn met uitgebakken spek en koffieroom…

    Like

  6. Mrs. T.
    22 februari 2015

    Zo, met jou valt niet te onderhandelen zie ik. Je was echt anti-spruit en blééf anti-spruit!

    Like

  7. depetvantruus
    22 februari 2015

    Geweldig verhaal en leuk verteld, Joke. 🙂
    Spruitjes vind ik wel gaan maar ik walg van tuinbonen. De lucht alleen al.

    Like

  8. Appelvrouw
    22 februari 2015

    Gelukkig dat je ouders (al was het na lange tijd) inzagen dat je ze echt niet ging eten.

    Like

    • jokezelf
      22 februari 2015

      Ze wisten heus wel dat ik een stijfkop was, maar ze dachten dat het wel over zou gaan. Niet dus.

      Like

  9. Regenboogvlinder
    22 februari 2015

    Prachtig en heel herkenbaar! Leuk geschreven Joke, ik zag het voor me, zo’n kleine blonde krielkip die stijf haar mondje dichthoudt en boos nee schudt ;-).

    Wij moesten thuis het aantal spruitjes eten van onze leeftijd. Maar toen ik 8 werd hoefde het niet meer. Ik lustte ze ook echt niet, nog steeds niet trouwens.
    En zo heb ik het bij mijn eigen kinderen ook gedaan (van 4-8 jaar) en in die jaren noodgedwongen zelf ook spruitjes weggewerkt, dat vond ik wel zo eerlijk, gelukkig hoefde ik er niet zoveel van mezelf als de jaren die ik toen telde 😉

    Like

    • jokezelf
      22 februari 2015

      Ik wilde het mijn kinderen niet aandoen, die spruitjes, dus ik heb ze nooit op tafel gehad. Maar mijn zoon kwam op zijn twintigste een heel verontwaardigd thuis; hij had bij mijn ouders gegeten en vroeg zich af waarom ik die heerlijke groente nooit gekookt had. Hij vond ze heerlijk! Sindsdien maakte ik speciaal voor hem af en toe wat spruitjes klaar.

      Like

  10. EJW
    21 februari 2015

    Probeerde de vorige keer op je foto te reageren maar de mail invoeren lukte niet. Nu staat er een verhaal dat ik met plezier gelezen heb. Vroeger walgde ik van spruitjes maar tegenwoordig eet ik ze regelmatig. Lekker (vind ik) en gezond bovendien

    Like

Laat een reactie achter op gewoonanneke Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 20 februari 2015 door in Persoonlijk, WE300 en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: