Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Afdingen

 

Als peuter walgde ik van de stinkende groene bolletjes die ze spruitjes noemen. Maar mijn ouders waren er dol op, dus elke zondag stond de groente op tafel.
“Lekker hoor, spruitjes, hmmm.” Met een verzaligd gezicht prikte mijn moeder dan zo’n groene knikker aan haar vork en bracht die naar haar mond. Maar ik hield de mijne stijf dicht. Ja, ik zou me daar een beetje zo’n stinkend groen kreng in mijn mond laten stoppen. Geen haar op mijn blonde hoofdje die er zelfs maar over piekerde.
“Dat moet je anders doen,” mijn vader nam het hoofdschuddend over; “ tjoeketjoeketjoeke, daar komt het treintje en nu gaat hij het stationnetje in…,” hij sperde zijn mond open, liet de spruit erin vallen en kauwde: “héérlijk! Nou jij.” Maar treintjes, vliegtuigjes of autootjes; met spruitjes bleven ze buiten. Wat dachten ze wel? Dat ik van de pot gerukt was? Ik dacht het niet. Ik wilde ze niet geprakt, niet met appelmoes en niet met suiker. Spruiten waren niet voor mij, al gingen ze op hun kop staan.

Spruitjes 2Vanaf mijn zevende vonden mijn ouders dat ik toch echt spruitjes moest leren eten. Ze prakten ze door mijn aardappelen en eisten dat ik mijn bord leegat. Ik vertikte het en bleef roerloos achter mijn koud geworden prakje zitten.
Dat ging zo enkele weken door, tot mijn moeder het zat werd; “Weet je wat?” zei ze, “je eet de helft, dan krijg je daarna een extra lekker toetje.” Ik schudde mijn hoofd.
“Joh, spruitjes zijn hartstikke lekker, drie hapjes dan?” Zwijgend draaide ik mijn hoofd weg. “Oké, één spruitje door alle aardappelen, dan proef je er niets van.”

Ik bleef weigeren en na een jaar gaven mijn ouders het op. Vanaf toen kwam er op zondag óók spinazie op tafel. Dat lustte ik wel.

 

=========================

 

Méér lezen over afdingen? Surf naar Plato. Daar staan ook de spelregels voor de WE300.

34 reacties op “Afdingen

  1. Regenboogvlinder
    22 februari 2015

    Prachtig en heel herkenbaar! Leuk geschreven Joke, ik zag het voor me, zo’n kleine blonde krielkip die stijf haar mondje dichthoudt en boos nee schudt ;-).

    Wij moesten thuis het aantal spruitjes eten van onze leeftijd. Maar toen ik 8 werd hoefde het niet meer. Ik lustte ze ook echt niet, nog steeds niet trouwens.
    En zo heb ik het bij mijn eigen kinderen ook gedaan (van 4-8 jaar) en in die jaren noodgedwongen zelf ook spruitjes weggewerkt, dat vond ik wel zo eerlijk, gelukkig hoefde ik er niet zoveel van mezelf als de jaren die ik toen telde 😉

    Like

    • jokezelf
      22 februari 2015

      Ik wilde het mijn kinderen niet aandoen, die spruitjes, dus ik heb ze nooit op tafel gehad. Maar mijn zoon kwam op zijn twintigste een heel verontwaardigd thuis; hij had bij mijn ouders gegeten en vroeg zich af waarom ik die heerlijke groente nooit gekookt had. Hij vond ze heerlijk! Sindsdien maakte ik speciaal voor hem af en toe wat spruitjes klaar.

      Like

  2. EJW
    21 februari 2015

    Probeerde de vorige keer op je foto te reageren maar de mail invoeren lukte niet. Nu staat er een verhaal dat ik met plezier gelezen heb. Vroeger walgde ik van spruitjes maar tegenwoordig eet ik ze regelmatig. Lekker (vind ik) en gezond bovendien

    Like

  3. Plato
    21 februari 2015

    Tja, zo ging dat vroeger. Vul voor spruitjes maar rode kool en rapen in en je hebt een deel van mijn jeugd. Zwaar herkenbaar dus en mooi indringend geschreven. Het moet wel een lekker gevoel zijn geweest dat je uiteindelijk je zin kreeg 🙂
    Joh, wat een leuke WE.

    Like

  4. Pingback: WE-300: Kathedraaltje en een nieuw woord | Platoonline

Reacties zijn gesloten.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 20 februari 2015 door in Persoonlijk, WE300 en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , .

Categorieën

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: