Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

De stadse jungle

Ik zit op het balkon van onze kamer in hotel Parque met uitzicht over de stad. Het is prachtig weer, hoewel de zon zich af en toe verstopt achter dikke lagen wolken. Links de zee, met een snelweg ervoor. Onder me een hoofdweg waar zware bussen doorheen denderen en recht voor me -aan de overkant van de straat- park San Telmo met prachtige palmbomen en idyllisch geplaatste bankjes. Overdag spelen er kinderen en zitten bewoners en toeristen onder de parasols van de koffietent, te lezen, te praten en koffie te drinken. ’s Avonds komt jong en oud hier flaneren en/of romantisch samenzijn.

Een echtpaar steekt de straat over, de middelbare leeftijd al gepasseerd, maar bij lange na nog niet oud. Hij op robuuste bergschoenen, in korte broek met hoog opgetrokken geitenwollen sokken onder witte ballonkuiten. Polo met korte mouwen en een stevige rugzak om. Zij, timide, in kuitlange broek boven verstandige sandalen, met windjack. Ze lopen naar een hek op de hoek van het plein. Daar haalt de man een plat apparaatje uit zijn zak. Hij streelt het liefkozend en legt het op de rand van het hek. Dan loopt hij een paar passen terug naar zijn vrouw. Ze staren samen wat voor zich uit, tot de man weer naar het toestel op het hek gaat. Hij buigt zich erover en tikt er op.

oermens

Dan kijkt hij omhoog. Wijst naar het noorden en naar het apparaat. Pakt een kaart uit zijn broekzak, vouwt hem open, prikt met zijn wijsvinger midden op de kaart en gebaart opnieuw, nu naar het zuiden. Hij wappert met zijn hand naar de overkant, tuurt naar boven en bestudeert het apparaatje. Daar gebeurt kennelijk niets en andermaal loopt hij een paar passen terug. De vrouw zegt iets en wijst naar de kaart. Hij schudt zijn hoofd, vouwt de kaart weer dicht, stopt hem in zijn achterzak en knijpt haar vriendelijk in beide wangen. Zij doet een pas naar achteren. Haar houding is berustend. Hij loopt weer naar het apparaatje en kijkt. Niets. Hij kijkt omhoog. De zon misschien niet sterk genoeg? De vrouw zegt weer iets. Hij schudt zijn hoofd en wijst op het apparaatje; daar moet het vandaan komen. Zij haalt haar schouders op en trekt het jack uit. Ze krijgt het warm.

Tien minuten later neemt de man het apparaatje van het hek, steekt het in zijn broekzak en vouwt de kaart open. Dan loopt hij vastberaden naar het stoplicht. Met een klein lachje op haar gezicht trippelt de vrouw achter hem aan.

Dit stukje uit 2012 heb ik herzien en aangescherpt.
Het plaatje heb ik gevonden op internet.

35 reacties op “De stadse jungle

  1. rietepietz
    31 januari 2017

    Ik zie het stel voor me, zó scherp heb je ze uitgetekend! Nou ja, meneer zal nu ook wel een telefoon hebben waarop hij alles kan vinden!

    Like

  2. Pingback: Tien ‘vintage’ berichten. | Bouwen met taal

  3. EJW
    13 januari 2017

    Mooi verhaal dat beeldend geschreven is. Ik hou er ook van om mensen te observeren. Dat doen ze bij mij waarschijnlijk ook.

    Like

  4. Kakel
    17 augustus 2016

    Inderdaad een heel mooie observatie. Een beetje zoals Martin Bril alles zag. Veel anderen zouden hier overheen kijken. Ik misschien ook wel (-: Ik vrees dat ik iet minder volgzaam ben dan de vrouw in je verhaal maar daarom ben ik nog niet slecht….Genoten van je verhaal.
    Zonnige groet!

    Like

  5. Plato
    15 mei 2016

    Mooi verhaal. De man als moderne Neandertaler. De vrouw die gelaten volgt en stilletjes weet dat de man de pionier des levens is maar dat hij niet altijd de onzichtbare leiband van zijn gade voelt.
    Op het einde herinnerde ik me het verhaal. ’t Was zo’n mooie scherpe observatie waar je je eigen draai wel aan zal hebben gegeven. Want dat glimlachje van bovenaf kunnen zien is haast bovenmenselijk. Dus het zal misschien je eigen glimlachje zijn geweest (glimlacht).

    Like

    • Jokezelf
      19 mei 2016

      Dank Plato, het zal inderdaad mijn eigen stille glimlach geweest zijn die ik in dit verhaal verwoord heb. Ik moet vaak glimlachen om stellen die samen iets doen (of juist niet doen).

      Like

  6. ariadnesdraad
    22 april 2016

    witte ballonkuiten : prachtige omschrijving !

    Like

  7. @matroosbeek
    20 april 2016

    Mooi geschreven observatie!

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 20 april 2016 door in Kleine ergernissen, Reizen en getagd als , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 233 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: