Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Soms niet

Fotocredits: morguefile.com/creaive/lobnaSaleh

Fotocredits: morguefile.com/creaive/lobnaSaleh

’s Morgens

Meestal staat de wind al verkeerd bij het opstaan. Terwijl hij haar helpt met wassen en aankleden, maait zij om zich heen en gilt en schreeuwt alsof ze wordt mishandeld. De buren zijn wel eens geschrokken komen kijken wat er aan de hand was. Hij krijgt het warm als hij daar weer aan denkt. Alsof hij zijn Lief zou mishandelen. Na bijna 60 jaar huwelijk. Het idee alleen al!

Tijdens het ontbijt voert hij haar -hap voor hap- een brokje brood of een lepel pap. Zij doet dan grommend haar best om alles uit zijn handen te slaan. En terwijl hij het huishouden probeert te doen en ze daarna samen koffie drinken, zit zij aan één stuk door te schelden. Wat hij ook doet, het is nooit goed.

’s Middags
Tussen twaalf en één doet zij een dutje in haar stoel en haalt hij gauw de boodschappen. Dan heeft hij even rust. Niet echt natuurlijk, want hij laat haar niet graag alleen. En als hij terug is, begint het opnieuw. Hij doet net of hij niets hoort, zet thee en maakt, uiterlijk kalm, hun boterhammen klaar. Hij aait haar liefkozend over haar witte haar, maar toch levert het eten opnieuw een verbeten strijd op.
Na de lunch hangt hij de was op, schilt aardappelen, maakt groente schoon, bakt vlees of een visje, en al die tijd zit zijn meisje op de achtergrond tegen hem te vloeken en te tieren.
Maar als ze samen – zij in haar rolstoel – een rondje door het park wandelen, is ze stil en kijkt ze met grote ogen om zich heen, haar handen tegen haar mond.

’s Avonds
Tijdens het avondeten is het weer van dik hout; wat hij allemaal naar zijn hoofd geslingerd krijgt, wil niemand weten.
Om negen uur brengt hij haar naar bed. Een heel gevecht, vooral omdat ze dan haar pillen moet innemen. Maar als ze er eenmaal in ligt, zit hij vertederd naast haar bed en kijkt hoe ze slaapt. Zijn grote liefde, zijn steun en toeverlaat, de moeder van zijn kinderen. Ze hadden het zo goed samen. Dat het nou zó moet eindigen.

 

22 reacties op “Soms niet

  1. majaer
    5 oktober 2016

    Erg mooi geschreven maar intens treurig.

    Like

  2. rietepietz
    4 oktober 2016

    Als het zó loopt is het inderdaad vreselijk, want zorgen is niet zo erg maar met zóveel gedragsverandering is het bijna niet op te brengen.
    Gelukkig wordt niet iédere ziek oudere zo, er zijn er ook genoeg die ondanks dat ze afhankelijk worden blije mensen blijven. Ik hoef maar aan Marion te denken en ik ken er gelukkig meer. Maar erg mooi geschreven en ja, heláás komt het oor!

    Like

  3. Regenboogvlinder
    4 oktober 2016

    Pffff dit raakt me heel erg.. Levensecht geschreven Joke!
    Meegemaakt met mijn schoonmoeder.. Pa wilde van geen wijken weten, hij zorgde voor haar. Tot het niet meer ging, zo triest…

    Like

    • Jokezelf
      4 oktober 2016

      Ja, wij hebben dat met mijn moeder meegemaakt. Mijn vader is overleden voordat hij profijt kon hebben van de zorgwoning waar hij uiteindelijk schoorvoetend mee instemde.

      Like

      • Regenboogvlinder
        5 oktober 2016

        Een vreselijke ziekte is het. Mijn schoonvader kon na een paar maanden gelukkig verhuizen naar dezelfde zorginstelling, kreeg alleen een eigen kamer in het verzorgingshuis. Maar ze waren wel onder één dak. Helaas niet lang.
        Mijn moeder was goed bevriend met mijn schoonouders en zei vaak als ze mee ging op bezoek, als ik maar niet zo wordt, want zo wil ik niet leven hoor. Dan zei ik, welnee dat gebeurt heus niet. Maar ze had Parkinson en kon ook niet meer alleen thuis wonen. Eenmaal verhuisd naar een verzorgingshuis wat ze zelf ook wilde, ging het snel bergafwaarts. En ze heeft nog 5 jaar in hetzelfde verpleegtehuis gewoond waar mijn schoonmoeder daarvoor was. Zo triest… Geestelijk maar ook lichamelijk zo afgetakeld.. Ik heb je verhaal nog een keer gelezen, pfff houd het niet droog hoor… 😦

        Like

  4. tagrijn
    4 oktober 2016

    Je schetst een triest beeld dat helaas heel veel in onze samenleving voorkomt. En je krijgt iemand ook niet zomaar een twee drie in een verzorgingstehuis tegenwoordig.

    Like

    • Jokezelf
      4 oktober 2016

      En veel mensen willen hun man of vrouw liever niet ‘wegdoen’ . Vaak gaan ze door tot het echt niet meer kan. Doodzielig is het.

      Like

  5. Kakel
    4 oktober 2016

    En dat jij en ik ook zo kunnen eindigen…Het is maar goed dat we dat niet van tevoren weten. Indringend geschreven, Joke.
    Lieve groet

    Like

  6. Appelvrouw
    3 oktober 2016

    Dit is vast niet het beeld wat mensen voor ogen hebben als ze tegen elkaar zeggen dat ze samen oud willen worden.

    Like

  7. Marja
    3 oktober 2016

    Raak verwoord. Wat intens triest.

    Like

  8. Matroos Beek
    3 oktober 2016

    Triest, maar ontroerend mooi…

    Like

  9. matroos
    3 oktober 2016

    Triest altijd als het zo gaat en herkenbaar helaas.

    Ik ben verhuisd Joke en FB is opgedoekt.Hier zit ik nu https://blogjeomblog.wordpress.com/

    Like

  10. Myriam
    3 oktober 2016

    In en in treurig, maar zó mooi gebracht

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 oktober 2016 door in Zorg en Welzijn en getagd als , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: