Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Soms niet

Fotocredits: morguefile.com/creaive/lobnaSaleh

Fotocredits: morguefile.com/creaive/lobnaSaleh

’s Morgens

Meestal staat de wind al verkeerd bij het opstaan. Terwijl hij haar helpt met wassen en aankleden, maait zij om zich heen en gilt en schreeuwt alsof ze wordt mishandeld. De buren zijn wel eens geschrokken komen kijken wat er aan de hand was. Hij krijgt het warm als hij daar weer aan denkt. Alsof hij zijn Lief zou mishandelen. Na bijna 60 jaar huwelijk. Het idee alleen al!

Tijdens het ontbijt voert hij haar -hap voor hap- een brokje brood of een lepel pap. Zij doet dan grommend haar best om alles uit zijn handen te slaan. En terwijl hij het huishouden probeert te doen en ze daarna samen koffie drinken, zit zij aan één stuk door te schelden. Wat hij ook doet, het is nooit goed.

’s Middags
Tussen twaalf en één doet zij een dutje in haar stoel en haalt hij gauw de boodschappen. Dan heeft hij even rust. Niet echt natuurlijk, want hij laat haar niet graag alleen. En als hij terug is, begint het opnieuw. Hij doet net of hij niets hoort, zet thee en maakt, uiterlijk kalm, hun boterhammen klaar. Hij aait haar liefkozend over haar witte haar, maar toch levert het eten opnieuw een verbeten strijd op.
Na de lunch hangt hij de was op, schilt aardappelen, maakt groente schoon, bakt vlees of een visje, en al die tijd zit zijn meisje op de achtergrond tegen hem te vloeken en te tieren.
Maar als ze samen – zij in haar rolstoel – een rondje door het park wandelen, is ze stil en kijkt ze met grote ogen om zich heen, haar handen tegen haar mond.

’s Avonds
Tijdens het avondeten is het weer van dik hout; wat hij allemaal naar zijn hoofd geslingerd krijgt, wil niemand weten.
Om negen uur brengt hij haar naar bed. Een heel gevecht, vooral omdat ze dan haar pillen moet innemen. Maar als ze er eenmaal in ligt, zit hij vertederd naast haar bed en kijkt hoe ze slaapt. Zijn grote liefde, zijn steun en toeverlaat, de moeder van zijn kinderen. Ze hadden het zo goed samen. Dat het nou zó moet eindigen.

 

22 reacties op “Soms niet

  1. annaberg
    22 oktober 2016

    Heftig mooi.

    Like

  2. Novelle
    14 oktober 2016

    hoe komt zoiets nou ?

    Like

  3. Rebelse Huisvrouw
    7 oktober 2016

    Ooo… Wat heb je dit prachtig verwoord.

    Like

  4. Voelsprieten
    6 oktober 2016

    Prachtig geschreven deze onmogelijke manier van ‘leven’ …..

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 oktober 2016 door in Zorg en Welzijn en getagd als , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 234 andere volgers

Proud member of OBA

%d bloggers liken dit: