Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Weer terug naar ‘normaal’!

Na alle perikelen over het schrijven aan mijn boek over Sjengs kunstenaarsleven, de (mislukte) crowdfunding en de (geweldig geslaagde) boekpresentatie, is weer het tijd voor ‘gewone’ dingen. In februari heb ik tussendoor twee stukjes geschreven voor Hoe Vrouwen Denken.

Het eerste ging over mijn (jeugdige) ervaringen met het Miss Bril-fenomeen en in het tweede heb ik beschreven hoe ik in het heden om ga met het aanbrengen en weer afhalen van een gezichtsmaskertje. Beide ervaringen waren niet echt om over naar huis te schrijven, maar ik heb het toch gedaan en dit was het resultaat:

 



Twee jaar en vier glasrecepten later lag bij de opticien een formulier waarmee je je kon inschrijven voor de Miss Bril Verkiezing van dat jaar (1960). Daar wilde ik ook aan meedoen, want mijn bril stond me best goed, vond ik zelf. (klik op Miss Bril voor het hele verhaal).

 

 

 


In de badkamer probeerde ik in één soepele beweging het zwarte vlies – want dat was het – van mijn gezicht te pellen. Maar hoe ik ook plukte en frunnikte, er gebeurde niets. Het maskervlies zat muurvast.
(klik op Een babyface graag voor het hele verhaal).

                                                                                                                                                                   Eigen foto (JP)

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

10 reacties op “Weer terug naar ‘normaal’!

  1. Regenboogvlinder
    20 maart 2018

    Het Miss Bril verhaal zou het mijne kunnen zijn, alleen was ik 4 toen ik mijn eerste brilletje kreeg. Maar als ik de foto’s met mijn afgeplakte oogje zie.. rotfoto’s.
    Van het eerste bezoek aan de oogarts weet ik niks meer, maar wel dat ik daarna ieder jaar met mijn vader naar de oogarts ging, ’s avonds, dat was best spannend. Op de Apollolaan in Amsterdam. Vlakbij een brug in een mooi huis.
    Ik begon met een soort van ‘ziekenfondsbrilletje’ en heb later ook een vlinderbril. Die vond ik achteraf niet mooi en nog steeds draag ik geen vlindermodelletjes. Want ja, ik ben bijna 68 en draag ook nog steeds een bril.
    Wat een botterik trouwens die eerste oogarts en wat een tact had die van je vader!
    Ach.. het is zoals het is hè… Mooi verhaal!
    Met maskertjes etc heb ik niks!
    Succes met je ‘normale’ leventje weer! Hoop dat je boek een succes wordt!

    Like

    • Jokezelf
      20 maart 2018

      Wat was dat toen anders hè? De specialisten hadden allemaal een eigen praktijk, vaak in prachtige gebouwen, en de oogarts deed het werk wat nu gedaan wordt door de opticien.

      Like

      • Regenboogvlinder
        20 maart 2018

        Inderdaad.. heel anders. Ik.had een hekel aan mijn bril maar naar zo’n afspraak gaan samen met mijn vader was zoveel waard.

        Like

  2. rietepietz
    19 maart 2018

    Gewéldige verhalen en het brilverhaal laat dan ook nog meteen zien dat hoe je omgaat met een kind in een stressvolle situatie een wereld van verschil kan maken.

    Like

  3. matroos
    18 maart 2018

    Oh wat herkenbaar die bril,maar dan bij ons kind.

    Dat masker,wat een gedoe hé .Ik begin er niet eens aan heb zo al huidproblemen genoeg kan nergens tegen.Je hebt het wel leuk verteld,heel beeldend.

    Like

  4. petergreyphotography
    18 maart 2018

    Leuk! Ik moest lachen om je brilletjeverhaal. Ik had zelf ook al jong een bril, als een van de zeer weinigen in die tijd, en ook ik zag, letterlijk, een wereld verschijnen toen ik hem voor het eerst opzette. Maar het ding was zwaar, de glazen waren van glas en omdat ik een jongetje was deed ik… nou ja… jongetjesdingen, dus die bril lag voortdurend in de kreukels. Tot verdriet van mijn ouders en heimelijk plezier van de opticien. Ik ben jaloers op de kinderen van nu met hun prachtige lichte en onbreekbare brilletjes 🙂

    Geliked door 1 persoon

    • Jokezelf
      18 maart 2018

      Ik was een meisje dat van lezen hield, dus mijn brilletje bleef wel heel. Alleen verbogen de pootjes vaak omdat ik ook stiekem in bed las, wat natuurlijk niet mocht. En nu je het zegt… die dingen waren inderdaad behoorlijk zwaar vanwege het echte glas dat er in zat.

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 18 maart 2018 door in (Zinnige) onzin en flauwekul, Dromen, Humor en getagd als , , , , , , .

Categorieën

Archief

SCHRIJVENDE SENIOREN GEZOCHT: SCHRIJF MEE!

Afbeelding van Steve Buissinne via Pixabay

Ik schrijf al enige tijd stukjes voor de hoe ouderen denken site en we zijn continu op zoek naar enthousiaste medeschrijvers

Wij zoeken ouderen vanaf ca. 55 jaar die graag vertellen over alle perikelen die zij als ouderen/senioren in onze samenleving meemaken.

Denk jij uit te kunnen leggen hoe wij ouderen denken? Heb je je seniorenhart verpand aan de schrijverij? Vertel jij graag hoe het jou vergaat en wat je meemaakt als oudere in een steeds snellere maatschappij? Heb je een vlotte pen en een goed gevoel voor taal? Doe dan mee op Hoe Ouderen Denken!

Interesse? Mail ons wat recente teksten (zodat we een indruk krijgen van je schrijfstijl) en een korte motivatie:
redactie@hoeouderendenken.nl 

%d bloggers liken dit: