Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Een mand vol kikkers – herinnering aan een vorig leven

In februari 1976 ging ik, splinternieuw in het onderwijsvak en net 25 jaar oud, in mijn eentje (!!!) met een klasje derdejaars MBO-ers vier dagen op schoolkamp in wat toen nog een park van Sporthuis Centrum was. Geen van de andere docenten wilde mee, maar ze wensten mij veel plezier, want zo’n kamp was erg leuk. Dat herinnerde ik mij van mijn eigen schooltijd ook, dus ik had er wel zin in. Maar wat ik als puber plezierig had gevonden, bleek als docente heel anders uit te pakken.

De leerlingen, drie meisjes en zeven jongens, waren tussen de 17 en 22 jaar oud. Leuke mensen in de les, maar tijdens die vier dagen veranderden ze in een mand vol kikkers die alle kanten op sprongen. Ze wilden lol maken en leuke dingen doen en dat gebeurde natuurlijk ook, maar ik had van de school ook leerzame excursies voorgeschreven gekregen, zoals het bezichtigen van een kippenfarm, een zuiveringsinstallatie of een steenfabriek.

Tijdens de eerste rondleiding haakten de jongens één voor één af. Na afloop vond ik de heren terug in de bedrijfskantine. Ik sprak ze ernstig toe; dit was belangrijk voor hun ontwikkeling, het telde mee voor hun eindexamen enzovoort, enzoverder. Ze gaven me gelijk, maar de volgende dagen was van hetzelfde laken een pak; de jongens hadden nul belangstelling. Ik werd boos, dreigde het kamp op te breken en ze beloofden beterschap. De meisjes stonden pal achter me; het was absoluut geen stijl, vonden ze. Dus op de dag van de laatste excursie stond iedereen op tijd klaar. Iedereen, behalve Willem – want die was ’s nachts ziek geworden: buik- en darmklachten. Kon echt niet mee, zóoo misselijk!

Het bezoekje aan de steenfabriek liep gesmeerd. Iedereen leek geïnteresseerd en niet één leerling verdween naar buiten. Ik was verguld. Mijn aanpak had kennelijk geholpen. Maar eenmaal terug op het Centerpark, bleek zieke Willem wonderbaarlijk hersteld. Hij had pils, cola, chips, kaas en toastjes ingekocht en alles opgestapeld in een van de huisjes.

Ik stond perplex. Mijn beste leerling, in wie ik het grootste vertrouwen had gehad. Maar alle leerlingen stonden als één man (en drie vrouwen) achter hem; ze hadden een bonte avond gepland (waar ik niks van wist) en daar hoorden nou eenmaal lekkere dingen bij. Willem stond boven alle verdenking, dus gebood de logica dat hij thuis bleef om boodschappen te doen. En ik moest toegeven dat ik bij een van de anderen direct argwaan had gehad.

De bonte avond was reuze gezellig, en ondanks alles was het een leuke week, maar ik voelde mij door mijn collega’s volledig in de steek gelaten. Het jaar daarna heb ik bedankt voor de eer.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

11 reacties op “Een mand vol kikkers – herinnering aan een vorig leven

  1. rietepietz
    22 mei 2018

    Ja dat wás natuurlijk wel een beetje te voorzien bij “kinderen”van die leeftijd die natuurlijk helemaal geen kinderen meer zijn. Maar je hebt er dan toch nog prima doorgeslagen.

    Like

    • Jokezelf
      22 mei 2018

      Ja, nú zou ik dat wel geweten hebben, maar toen was ik zelf nog bijna net zo oud, dus ik had geen idee, vooral niet omdat ze zich in de les altijd voorbeeldig gedroegen ;-). Maar ik heb me er inderdaad dapper doorheen geslagen!

      Like

  2. Karien Damen
    20 mei 2018

    Een toffe juf! Maar geen fijne collega’s

    Like

    • Jokezelf
      21 mei 2018

      Dank u, nee het waren geen geweldige collega’s. Dat was een van de redenen waarom ik het na twee jaar voor gezien hield in het onderwijs.

      Like

  3. Bertie
    20 mei 2018

    Al doende leert men ☻

    Like

  4. Matroos Beek
    20 mei 2018

    Ik kan het mij helemaal voorstellen. Begeleiden van een schooluitstap – en dan nog meerdere dagen – ik zou er ook voor bedanken.

    Like

    • Jokezelf
      21 mei 2018

      Ze hadden me dit nooit in mijn eentje mogen laten doen, maar ja, ik heb het zelf aangehaald, want ik hield vroeger erg van schoolreisjes èn ik had ervaring in het begeleiden van kinderkampen in de zomer (maar 4 tot 12 is wel heel anders dan 17 tot 22), dus toen er niemand met me mee wilde, vond ik het sneu voor die laatstejaars klas en dacht ik dat ik het wel kon (een beetje als Pippi Langkous: ” ik heb dit nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”). Toch was het uiteindelijk een hartstikke leuke week en die jongens en meisjes hebben me de rest van het schooljaar op handen gedragen, dat dan weer wel 🙂

      Liked by 1 persoon

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 20 mei 2018 door in Non-fictie, Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 157 andere volgers

%d bloggers liken dit: