Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Levenslang leven

Vroeger stond ik er nauwelijks bij stil als mensen overleden. Mensen gingen nou eenmaal dood en op een bepaalde leeftijd was het logisch dat ze gingen hemelen. Natuurlijk was ik verdrietig toen mijn oma’s stierven, maar tantes en ooms stonden wat verder van mij af. Ik herinner me het overlijden van een klasgenootje in wat nu groep 6 van de basisschool is. Zij had suikerziekte, daar ging je destijds nog dood aan. Dat vond ik wel erg, maar ons, Rooms-Katholieke meisjes op een nonnenschool, was verteld dat ze het na haar dood veel beter zou krijgen. En dat ze aan de voeten van onze lieveheer zou mogen spelen. Welk kind wilde dat nou niet? Pas na mijn 14e, toen ik het geloof inmiddels had verlaten wegens volkomen onlogisch, ging ik daar anders over denken. Toch vond ik het nog steeds niet wereldschokkend dat mensen op een gegeven moment stierven. Maar hoewel doodgaan na een lang leven een gegeven is waar niemand aan ontkomt, denk ik daar inmiddels anders over. En mijn perspectief op leeftijd is veranderd. Want: hoe lang is levenslang?

De afgelopen jaren heb ik heel wat familieleden naar hun laatste rustplaats gebracht: mijn vader van vijfentachtig, mijn moeder, ook vijfentachtig, mijn stiefzoon van veertig, mijn man die dat jaar tweeënzeventig was geworden, de vrouw van een goede vriend, ook tweeënzeventig, en mijn allerlaatste tante, ver in de negentig.

Het overlijden van mijn vader in 2012 was verdrietig, maar ook een troost: hij was ernstig ziek, daar was geen kruid tegen gewassen. Het ergste vond ik zijn doodsstrijd: hij was ontzettend bang en wilde absoluut niet dood. Mijn stiefzoon was pas veertig en maakte er in 2013 zelf een einde. Dat was een vreselijke schok en een enorme opluchting tegelijk, want mijn man had zich jarenlang zorgen gemaakt en nu was gebeurd waar hij bang voor was geweest. Toen mijn man in 2015 ongeneeslijk ziek werd en ervoor koos een slaapmiddel te nemen, zodat hij langzaam weg zou glijden, was ik erg uit mijn doen, maar ik respecteerde zijn beslissing. Ik kon niet anders, want ook zijn aandoening was niet meer te verhelpen. Een paar maanden later, begin 2016, stierf mijn moeder aan de gevolgen van dementie. Ook dat was min of meer een verademing, want wij hadden haar sinds de dood van mijn vader langzaam zien aftakelen tot de angstige en soms agressieve, wild om zich heen slaande vrouw die ze was geworden. Bij de dood van mijn moeder waren mijn tranen voor mijn man, net als bij het overlijden van de echtgenote van onze vriend en bij de begrafenis van mijn tante.

Kijk ik naar mijn man en onze vriendin, dan denk ik: ‘als ik net zo oud word, heb ik nog zes jaar’. Dat is kort: 90% van mijn leven is dan al voorbij. Maar kijk ik naar mijn ouders en mijn tante dan heb ik nog minimaal twintig jaar. Ook geen heel leven meer, maar toch best nog een poosje.

gerimpeld, oud, vrouw

Foto van Pixabay.com

In tegenstelling tot vroeger huil ik nu mijn ogen uit mijn hoofd over al die doden in mijn omgeving. Maar ook over doden van verder weg, en nog verder weg. Zelfs doden in een film of een serie kan ik niet meer met droge ogen aanzien. Emotioneel ben ik al incontinent.
En wat ik ook erg vind: ik moet steeds vaker stoppelige haren van mijn kin plukken. Ik verander in een vrouw met baard. Het komt nu allemaal wel heel dichtbij!

N.B. dit blog heb ik eerder dit jaar gepubliceerd op de website van hoe ouderen denken

18 reacties op “Levenslang leven

  1. henk50
    2 september 2018

    Kan het ook zo zijn dat we – naarmate we ouder worden – minder rennen en dus ook meer onze emoties tegen komen. Daar kunnen we proberen voor weg te lopen. Maar het kan ook een verrijking zijn dat we onszelf toestaan om meer kwetsbaar te worden.

    Like

    • Jokezelf
      2 september 2018

      Heel goed mogelijk. Je kunt ook bijna niet meer weglopen voor je emoties als je ouder wordt, omdat je langzaamaan veel minder te doen hebt. Toen ik nog werkte, zei ik tegen mijn cliënten dat ze door het toelaten van emoties meer mens werden. Dat is ook zo, maar zo heel erg kwetsbaar zijn, voelt niet altijd even prettig.

      Like

  2. Rob Alberts
    31 augustus 2018

    Vrouwen met een baard?

    Was dat niet een geel lucratief baantje op de oude kermissen.

    Tja, die incontinentie dat is minder.

    Ach, ik wens jou gewoon een gelukkige oude dag.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

  3. fiktieverhalen
    30 augustus 2018

    Dat mensen wegvallen uit de omgeving is heel naar. Zelf ooit de oversteek maken, daar moet ik nu nog niet aan denken. Maar wat ik wel mooi vind aan ouder worden is ondanks dat ik ouder ben, de jonge versie van mijzelf nog steeds in mij heb. Een versie die toekomstdromen heeft en nooit te oud is om te leren.

    Jouw foto van de oude dame met hoofddoek doet mij denken aan het plaatje in mijn psychologieboek. Zag ik de oude vrouw met hoofddoek of de jonge vrouw met bontstola?

    Oké, misschien heb je hier helemaal niets aan maar dit riep jouw stukje bij mij op.

    Like

    • Jokezelf
      31 augustus 2018

      Dank voor je reactie Marjolein. En je hebt inderdaad gelijk: ook ik heb alle jongere versies van mezelf nog steeds in me.

      Like

  4. EJW
    29 augustus 2018

    Je weet niet wanneer je gaat en dat is maar goed ook, aan de andere kant geeft dat ook onzekerheid. Mooi geschreven,

    Like

  5. Harme van Kamp
    27 augustus 2018

    Die emotionele incontinentie herken ik wel (heb er ooit ook een blogje aan gewaagd).
    En de resterende tijd kan mij soms ook benauwen, maar er helpt geen moedertje lief aan, we gaan allemaal. Maar hopelijk hebben we nog een paar mooie jaren voor de boeg Joke.

    https://harmeblogt.com/2017/10/04/incontinent/

    Liked by 1 persoon

    • Jokezelf
      27 augustus 2018

      Je hebt gelijk Harme, eens gaan we allemaal. Het gekke is dat je dat pas tegen het eind van je leven doorhebt, of als achter elkaar een aantal mensen in je directe omgeving overlijden van wie je het nog niet had verwacht. Daarvóór waan je je onsterfelijk, of liever; leef je alsof je onsterfelijk bent. Vandaar die emotionele incontinentie denk ik: je hebt bij voorbaat al heimwee naar wat je ooit moet achterlaten. Bij mij lijkt dat in ieder geval zo te werken.

      Liked by 1 persoon

  6. Bertie
    26 augustus 2018

    Een mooi stukje weer.
    Inderdaad ging de dood aan je voorbij, vooral met die grote families. Ik heb veel ooms en tantes zien gaan, grootouders waren al weg voor ik ze kende.
    Je accepteerde de gang van zaken en begreep het verdriet niet, hoogstens bij de dood van een kind.
    Zo gauw huilen doe ik sinds het overlijden van echtgenoot.

    Like

    • Jokezelf
      26 augustus 2018

      Dank je. Ik kon altijd al redelijk makkelijk ontroerd raken, maar inderdaad huil ook ik veel sneller sinds mijn man overleed.

      Like

  7. AnneMarie
    26 augustus 2018

    Zo ging dat toen je nog kind was. Heerlijk onbezorgd door het leven wandelen. Tja dat is nu wel anders. Ik reken me ook suf hoelang nog, meestal niet voor mezelf maar voor een aantal mensen in mijn directe omgeving. Ik hoop nog heel lang, maar je moet realistisch blijven.

    Like

    • Jokezelf
      26 augustus 2018

      Inderdaad, en het is zoals ze zeggen: van leven ga je dood. Je weet alleen niet hoe lang je hebt. Gelukkig maar.

      Liked by 1 persoon

  8. rietepietz
    25 augustus 2018

    De dood werd vroeger voor kinderen meestal verstopt dus daar had ik het als jongvolwassene best wel moeilijk mee. Ondertussen ben ik “erin gegroeid”, het waren er ook al zoveel van te jong tot stokoud. Tot mijn verrassing bleek ik ook prima te kunnen “spreken” bij zo’n gelegenheid als het iemand was waar ik wel iets over kon/wilde zeggen.Alleen dát waren er al elf.

    Like

    • Jokezelf
      26 augustus 2018

      Ja, hoe ouder je wordt, hoe meer er verdwijnen. Het zijn er in mijn leven inmiddels ook al veel meer dan degenen die ik hierboven heb beschreven. En het is inderdaad verrassend dat je ineens in staat blijkt om ‘iets te zeggen’ tijdens zo’n afscheidsbijeenkomst.

      Like

  9. Matroos Beek
    25 augustus 2018

    Het houdt een mens bezig… naarmate je ouder wordt steeds meer…
    Je hebt het heel mooi beschreven.

    Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 25 augustus 2018 door in Persoonlijk, Samenleving en getagd als , , , , , , , , , .

Archief

Belangstellenden

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 162 andere volgers

%d bloggers liken dit: