Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Nieuwe knie – MRI

Vóór de operatie moet ik een MRI-scan van mijn knie laten maken; het ziekenhuis noemt dat een MRI-Knie VISIONAIR LI.

In de brief, waarin de afspraak wordt bevestigd, wordt uitgelegd wat een MRI is: Een magneetveld en radiogolven wekken signalen op in het lichaam. Die signalen worden door een antenne opgevangen en door een computer in beeld vertaald, waarna je een doorsnede kunt bekijken van het gebied dat net gescand is.
Er staat in hoe lang het onderzoek duurt, wat het doel is (in overleg met uw arts heeft u ingestemd met een MRI, waarmee de aard van de klachten vastgesteld worden) en dat je bij elke opname een hard kloppend geluid hoort. En als er bijvoorbeeld in het lichaam metalen objecten aanwezig zijn die zich onder invloed van het sterke magneetveld kunnen verplaatsen en beschadigingen kunnen veroorzaken, mag je geen MRI-scan. Je moet er inderdaad niet aan denken dat je pacemaker gaan zwerven, of dat je kunsthartklep de andere kant op gaat staan. Ook bij claustrofobie of als je niet langdurig stil of plat kunt liggen, is een MRI-scan een beetje lastig.

soort van MRI

Bron: Gratisography.com

Verder wordt beschreven wat ik moet meenemen, welke vragenlijst ik moet invullen en wat vooral niet mee naar binnen mag tijdens de scan, zoals kleding met metalen ritsen of knopen, een horloge, sieraden, bh, sleutels, gebit, gehoorapparaat, muntgeld, een aansteker, pennen, bril en je betaalpas.
Gekleurde contactlenzen moet je ook uitdoen. Als je toevallig een gouden of zilveren ring om hebt die alleen af kan als je hem doorknipt, mag je die omhouden, want deze ringen mogen mee in het MRI-apparaat. Ook make up, en met name mascara, mag niet. Nou kom ik voor mijn knie, en ik ga maar tot mijn middel het apparaat in, maar toch moet mijn bril af en mijn bh uit. Mijn linkerbeen moet gestrekt in een mal, zo plat mogelijk. Daar gaat een klep overheen en ik krijg een alarmknop om op te drukken als het niet meer gaat. Bovendien krijg ik een koptelefoon op met muziek op geluidsniveau standje honderdtien. Had ik maar een gehoorapparaat dat uit mocht, want dat “hard kloppende geluid”  bij elke opname is zacht uitgedrukt: de knoeperdharde muziek uit de koptelefoon wordt ruimschoots overstemd door het apparaat. Misselijk van de verziekende kolereherrie (excusez les mots) kom ik weer van de tafel.

zaagblokken

De uitgeprinte zaagblokken  -eigen foto-

Dan nog even een röntgenfoto van het hele been. Gestrekt tegen de wand a.u.b. en met een rechte voet, anders lukt de foto niet. Nou heb ik die artroseknie al zo lang dat ik mijn ben niet meer recht kan krijgen, dus mijn knie tegen de wand drukken, gaat een beetje moeilijk en ook mijn voet echt recht zetten is een toer van jewelste. Maar ja, ik wil ook niet dat er een scheve knie ingebouwd wordt, dus met moed, beleid, trouw en een beetje duwen en trekken van de laborante, gaat het been – zo goed en zo kwaad als het kan – op de foto. Na afloop voel ik in ieder geval mijn knie weer.

De laborante vertelt dat de beelden naar Amerika worden gestuurd, waar de knieprothese wordt uitgeprint en daarna opgestuurd naar het ziekenhuis. Dat duurt een week of acht, waarna de operatie wordt ingepland. Maar wat staat er in de brief die ik meekrijg? Dat de beelden direct naar Memphis in de VS worden doorgestuurd, alwaar de “zaagblokken”, na goedkeuring van mijn arts, worden gemaakt. En waarom heten ze zaagblokken? Omdat de orthopedisch chirurg van zowel onder- als bovenbeen een plakje afzaagt om de prothese te kunnen bevestigen. Laat ik dat nou liever niet geweten hebben.

Dit blog is het tweede deel van een serie (klik hier voor deel 1) en werd eerder gepubliceerd op ‘Hoe Ouderen Denken’ (HOD). Ik heb het geschreven naar aanleiding van het heugelijke feit dat ik een fonkelnieuwe knie zou krijgen. HOD kreeg de primeur, maar vanaf nu komen de afleveringen (zij het enigszins vertraagd) ook op mijn eigen website. De prothese is inmiddels geplaatst en ik ben nu driftig aan het revalideren.

 

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 10 november 2018 door in Ouder worden, Persoonlijk, Zorg en Welzijn en getagd als , , , , , , , .

Categorieën

Archief

SCHRIJVENDE SENIOREN GEZOCHT: SCHRIJF MEE!

Afbeelding van Steve Buissinne via Pixabay

Ik schrijf al enige tijd stukjes voor de hoe ouderen denken site en we zijn continu op zoek naar enthousiaste medeschrijvers

Wij zoeken ouderen vanaf ca. 55 jaar die graag vertellen over alle perikelen die zij als ouderen/senioren in onze samenleving meemaken.

Denk jij uit te kunnen leggen hoe wij ouderen denken? Heb je je seniorenhart verpand aan de schrijverij? Vertel jij graag hoe het jou vergaat en wat je meemaakt als oudere in een steeds snellere maatschappij? Heb je een vlotte pen en een goed gevoel voor taal? Doe dan mee op Hoe Ouderen Denken!

Interesse? Mail ons wat recente teksten (zodat we een indruk krijgen van je schrijfstijl) en een korte motivatie:
redactie@hoeouderendenken.nl 

%d bloggers liken dit: