Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

De zus van mijn zus en zo

Een poosje geleden naar een verlate nieuwjaarsreceptie geweest van (voorheen) Licht en Lucht, een Amsterdamse stichting voor kindervakantiekampen. Kinderen tussen 4 en 12 kunnen – in de zomervakantie – drie weken lang, vijf werkdagen, van 8 tot 5, met de bus naar grote tenten in de Kennemerduinen om daar overdag lekker te spelen met zand en water, ‘s Avonds liggen ze dan gewoon in hun eigen bed. Vele jaren geleden waren mijn toenmalige man en ik daar een aantal jaar sterk bij betrokken. We zaten in het bestuur, ik was daarnaast een van de twee hoofdleiders en hij ‘deed’ de materialentent. Enfin, lang verhaal kort, als je eenmaal met de ‘Licht en Lucht ziekte’ bent besmet, kom je daar nooit meer vanaf. Dus is er een reünie, dan ga ik erheen.
Mijn elf jaar jongere zus ging ook mee, want zij is destijds een jaartje mee geweest als groepsleidster. Ze werd dat jaar zeventien tijdens een kampweek en had van de andere hoofdleider een kettinkje en een paar oorbellen gekregen, waar ze erg verguld mee was. Ze had ze altijd bewaard.
Enfin, zij mee. Ik kende nog wat mensen, maar mijn zus dus alleen die hoofdleider en zijn partner, dus zij stelde zich aan iedereen voor als ‘de zus van mijn zus’, wat voor de mensen die mij alleen van horen zeggen kenden, tot grote hilariteit leidde.

sisters

Gratis foto van Pixabay.com

Gezellige middag, lekker gekletst en ‘de zus van mijn zus’ besloot, na een gesprekje met een oudere dame die al tien jaar elke zomer meegaat om koffie en thee te zetten, dat zij dat komend jaar ook gaat doen. Of ik ook weer mee ging. Nou eh… dacht het niet. Die tenten staan in de duinen, dus je moet voortdurend door het zand zeulen, er rennen de hele dag 180 kinderen om je heen en ik ben al doodmoe van een dag in mijn week mijn kleindochter (lichtelijk overtrokken hoor 😇).

Diezelfde zondag stuitte ik in de Volkskrant op een foto van een Amerikaans echtpaar dat, intens verdrietig, naar het hart van hun zoon staat te luisteren(>klik<). Zoon dood door een auto ongeluk, hart leeft verder in een grote donkere Amerikaan, die beide ouders omarmt. Nou, dan houd ik het niet droog. En het duurt een poosje voordat ik weer zonder tranen verder kan. Emotioneel incontinent. Het wordt steeds erger.

Van de week was ik weer even bij de Hema. Doet er verder niet toe, maar je moet toch wat? Ik heb bijna altijd een notitieboekje bij me om bijzondere dingetjes te noteren, maar er gebeurde niets. Ik zat in het restaurant met een kop warme chocola en een kaasbroodje. Heerlijk, maar nauwelijks het vermelden waard. Ja, het sneeuwde buiten, dat is een klein beetje bijzonder. En tegenover me, een tafeltje verder, verorberde een keurige meneer een saucijzenbroodje met mes en vork.
Wat wel opviel; de kleuren van bijvoorbeeld baddoeken zijn somber; grijs, donkergrijs en wit, met hier en daar een donker bordeaux exemplaar. Waar zijn de vrolijke rode, roze, paarse en groenen gebleven? Zelfs blauw, wat toch een duidelijke waterkleur is, is nergens meer te bekennen. Is dit een voorbode van een nieuwe recessie?

21 reacties op “De zus van mijn zus en zo

  1. Harme van Kamp
    10 februari 2019

    Bij Licht en Lucht moet ik denken aan dansen rond de Meiboom, maar dat zal wel niet kloppen. Komt vast door de op handen zijnde recessie dat ik zo denk.
    In militaire dienst hadden we legergroene handdoeken, maar waarom ik dat opschrijf weet ik ook niet. En ik kan niet alles wijten aan de op handen zijnde recessie.
    Fijne avond nog Joke.

    Like

    • Jokezelf
      11 februari 2019

      Nee, dansen rond de meiboom deden we niet, dat was vooral een socialistische tak van sport, onder de hoede van de PvdA, als ik me niet vergis, en wordt nu met name nog wel beoefend in Antroposofische kringen.

      Licht en Lucht werd een paar jaar vóór de recessie van 1929 opgericht met een door Katholieke vrijwilligers georganiseerde ‘vakantieschool’ voor de Katholieke bleekneusjes in Amsterdam. De kinderen kregen dan de broodnodige licht en lucht binnen en hoefden zodoende niet langs de straten te zwieren. De eerste jaren liepen de kinderen in lange rijen naar tenten die ergens tussen de huizen van Amsterdam waren neergezet op een zandterreintje om daar ‘nuttig’ bezig gehouden te worden.

      De huidige vakantiedagkampen bestaan sinds begin jaren vijftig, met bussen op weg naar de Kennemerduinen, of de bossen. Er waren in die hoogtijdagen veel, wijkgebonden, afdelingen (logisch, want er waren toen nog veel R.K. parochies). Tegenwoordig zijn het er nog maar een paar en het predicaat “R.K.” is al vele jaren verdwenen, dus het kamp staat voor iedereen open, los van elke politieke overtuiging of levensbeschouwing.

      En legergroene handdoeken wijzen volgens mij vooral op het leger en niet specifiek op een op handen zijnde recessie of een ontbrekend kleurtje in de HEMA.

      Dank voor je reactie Harme.

      Liked by 1 persoon

  2. Marja
    10 februari 2019

    Mooie verhalen en observaties.

    Liked by 1 persoon

  3. Novelle
    10 februari 2019

    jaja ik al die grijstinten op de dag word ik nog grijzer van als ik al ben pfft
    heb ook zin aan vrolijk geel of sinaasappeloranje

    Liked by 1 persoon

  4. Bertie
    10 februari 2019

    Nieuwe recessiekleur, nee toch? Nou ja, ik heb toch niet nieuws nodig.
    Mooi logje over de reünie Dat die stichting bestond wist k niet, ik had wel weet van vakantiekolonies en dat ik jaloers was op de kinderen die mee mochten. Niet alle kinderen waren daar gelukkig, Licht en Lucht is dan een betere oplossing.

    Sneller ontroerd ben ik ook sinds man overleed Vroeger liet ik zelden een traan, misschien is het ook leeftijd. Snik.

    Liked by 1 persoon

    • Jokezelf
      10 februari 2019

      Licht en Lucht, of Jeugdduin2 zoals het tegenwoordig heet, is inderdaad een hartstikke goede oplossing. Vijf dagen achter elkaar op schoolreisje, waar vind je dat? Nou, in Amsterdam dus 😄.
      En dat emotionele, komt natuurlijk van het overlijden van onze mannen, maar de leeftijd spreekt ook een woordje mee, getuige Harme van der Kamp: https://www.hoeouderendenken.nl/2018/12/01/incontinent/

      Liked by 2 people

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 10 februari 2019 door in Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , .

Categorieën

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: