Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

De toekomst is begonnen

Leve het pensioen!
Ik ben al enige tijd gepensioneerd, dus in principe heb ik alle tijd van de wereld. Maar ik doe helemaal niets tot zeer weinig. Dit soort periodes heb ik vaker gehad en tot nu kwam ik daar na verloop van tijd wel weer uit, maar op dit moment is het huilen met de pet op (en ik heb niet eens een pet).

Maar, roeptoeteren mijn familie, vrienden en kennissen: “je bent toch gepensioneerd? Je hóéft toch helemaal niets meer?” Nee, dat klopt. Ik hoef niets meer en daardoor zou ik nu eindelijk tijd hebben om mijn levenslange schrijfaspiraties waar te maken. Daarom was ik zo blij met al die nieuwe vrije tijd. Maar als het me niet lukt om ook maar een paar regels te schrijven, dan komen die bundel verhalen, die roman en mijn volgende biografie nooit af. Zoals het nu gaat, versnipper ik die vrije tijd in de krant en voor de tv.

Niks uit mijn handen

Na publicatie van mijn boek over Sjeng (van Dalsum – red.) in maart vorig jaar, komt er nauwelijks iets fatsoenlijks uit mijn handen. Op zich misschien wel logisch omdat ik in de twee jaar daarvóór alleen maar met dat boek bezig ben geweest, met de nalatenschap van de familie en met mijn verhuizing. Rouw moet natuurlijk ook zijn tijd en plaats hebben en daar heb ik dan ook uitgebreid bij stil gestaan. Ik heb wat afgehuild het afgelopen jaar, soms zelfs dagenlang. Maar nu begint dat wat minder te worden.

televisie kijken

Bron: Pixabay.com

Minder vaak, minder tranen, maar ik vraag me af of het ooit helemaal slijt, want op de gekste momenten komen de waterlanders en kan ik een halve of een hele dag alleen maar zitten, eventueel de krant lezen en tv series bekijken.

Eigenlijk is het ongelooflijk dat iemand die zich nooit verveelde, altijd wat te doen wist, altijd bezig was, vol met ideeën en plannen zat, op een gegeven moment min of meer alleen nog maar zit te vegeteren. Achter de geraniums is dan al een groot woord, want die heb ik ook al niet, net zomin als die pet uit mijn eerste alinea. En ik verveel me evengoed nog steeds niet. Plannen en ideeën zat, dingen om te doen ook, maar de puf om dat aan te pakken is nul komma nul. Dus nu heb ik me voorgenomen om in ieder geval twee keer per week (om te beginnen) naar een plek buitenshuis te gaan, waar ik thee kan drinken en daarnaast een uurtje op mijn laptopje kan rammelen.

Zes uur opstaan? No Way!
Mijn – eveneens schrijvende – lief deed dat destijds gewoon thuis: die stond om 6 uur op, keek naar het nieuws en zette zich achter zijn computer tot 12 uur. Daarna deed hij waar hij maar zin in had, met het rustige idee in zijn achterhoofd dat hij die ochtend toch maar mooi het nodige voor elkaar had gekregen.
Mij lukt dat niet. Sowieso vind ik om 6 uur opstaan al een volkomen bezopen idee als je niet naar je werk hoeft en daarnaast kan ik ’s morgens vroeg de discipline niet opbrengen om meteen achter mijn computer te gaan zitten. Make it a little; ik ben te veel gehecht aan rustig opstarten met mijn krantje en mijn geroosterde boterhammetje met ei.

Het nieuwe werken
Enfin, vandaag is het nieuwe werken begonnen. Ik zit deze keer in een HEMA-restaurant met een kopje thee en ik heb ruim 600 woorden getikt. Dus dat gaat goed, al zeg ik het zelf. Het is nog geen verhaal of een column, laat staan redactiewerk voor mijn verhalenbundel, maar dat komt nog wel. Het blote feit dat er woorden uit mijn vingers rollen en dat ik überhaupt iets op het scherm krijg, is al een enorme winst.

Ik hoef inderdaad niets, maar ik wil, moet en zal verdorie schrijven wat er in jaren aan materiaal in mijn hoofd en in mijn aantekeningen zit.

 

(eerder gepubliceerd op HOD)

26 reacties op “De toekomst is begonnen

  1. Rob Alberts
    21 maart 2019

    Zelf een dagritme vasthouden kost mij ook moeite.

    Gelukkig heb ik nu nog mijn werk.
    Al ben ik ik ook druk bezig met vrijwilligerswerk om voor na mijn pensioenering structuur te behouden.

    Vriendelijke groet.

    Like

    • Jokezelf
      21 maart 2019

      Ha! Ja, ik heb ook vrijwilligerswerk, en dat geeft inderdaad structuur, maar toch niet genoeg voor die spreekwoordelijke schop onder mijn kont voor mijn schrijfwerk. Het houdt me er eerder van af omdat ik geneigd ben om van alles naar me toe te trekken onder het mom van: ‘dat doet moeders wel even’. Dat is een valkuil waar ik mijn hele leven al in duikel.

      Like

  2. Marja
    20 maart 2019

    Knap geschreven. Mijn inspiratie is ook spoorloos. Tijd zat, fut te weinig.

    Like

    • Jokezelf
      20 maart 2019

      Dank je Marja. Het is toch erg dat je met alle tijd van de wereld niets uit je handen kunt krijgen? Het is net alsof je lijf denkt dat je toch tijd zat hebt, dus dat je gewoon lekker futloos moet gaan zitten wezen. Maar, zoals Peter hieronder ook al zegt; er is hoop.

      Like

  3. Bertie
    20 maart 2019

    Het klink afgezaagd Joke maar: geduld.
    Om te beginnen ben je waarschijnlijk nog niet klaar met rouwen ( ja, het gemis blijft maar je leert er mee te leven), en dan nog leren met al die tijd om te gaan.
    En zo niet: je MOET toch niets? Of mis je juist dat? Taken, deadlines, regels?
    Ik roep maar wat hoor, het zal voor iedereen verschillend zijn..

    Like

    • Jokezelf
      20 maart 2019

      Nee, ik ben nog lang niet klaar met rouwen. En ik denk dat dat ook niet gaat lukken. Ik ga er inmiddels van uit dat het gemis nooit meer overgaat en dat ik gewoon af en toe zomaar ineens verdrietig ben. Ik laat dat gewoon maar gebeuren, des te eerder kan ik weer verder. Het is de prijs die ik betaal voor de grote liefde die ik heb gehad en die heb ik toch maar mooi gehad. En inderdaad, ik moet helemaal niets, maar ik mis wel enige structuur en die hoop ik nu gevonden te hebben door erop uit te trekken met mijn laptopje. Een deadline helpt meestal ook wel, maar die heb ik (nog) niet.

      Liked by 1 persoon

  4. petergreyphotography
    20 maart 2019

    Er is hoop Joke. Ikzelf ben sinds januari verder gaan breien aan de roman waar ik ongeveer 700 jaar geleden aan begonnen ben. Jaren stilgelegen, geen puf, geen inspiratie, andere dingen te doen. Maar dat boek moet er komen en het zal er komen. Twee pagina’s per dag, vier dagen in de week. (Ook ik ben ietsjes ouder en het moet niet te gek worden). Tot nu toe werkt het, en werk ik, en ik heb er nog plezier in ook. Niet om zes uur ’s morgens natuurlijk. Dat is, jawel, bezopen. 🙂

    Like

    • Jokezelf
      20 maart 2019

      Hoe erg het ook klinkt; ik vind dat fijn om te horen. En ik denk dat je gelijk hebt, want sinds ik begin maart buitenshuis ben gaan werken, begint het allemaal weer een beetje te stromen. Ik juich nog niet te hard, want het gaat mondjesmaat, maar ik denk dat ik er langzamerhand weer bij aan het komen ben (merk je hoe voorzichtig ik ben?) Voor jou werkt het kennelijk alweer drie hele maanden. Keep up the good work!

      Liked by 1 persoon

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 20 maart 2019 door in Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , , .

Categorieën

Archief

Belangstellenden

%d bloggers liken dit: