Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

Pensioen moet je doen – 3

vervolg van pensioen moet je doen – 2


Interessante ideeën
We begonnen met het het spreekwoordelijke kennismakingsrondje. En ik moet zeggen: boeiende mensen, stuk voor stuk. Allemaal afkomstig uit de zorg en/of het onderwijs. Allemaal met interessante ideeën over de inrichting van hun toekomst, of hoe ze daar al mee bezig waren. Ze waren vooral gekomen om die ideeën met gelijkgestemde (bijna-) pensionado’s te bespreken en om op nieuwe ideeën te komen. ‘Maar,’ zei de professionele trainer, adviseur en voormalig leefstijl-coach, ‘daar kunnen we niet meteen op ingaan, want iedereen moet aan het woord komen en de workshop wacht.’

Afbeelding van Ben Kerckx via Pixabay

PowerPoint met theorie
Eerst kregen we een PowerPoint met een opsomming van waar je mee te maken kan krijgen als je oud wordt: een lager inkomen, veel meer vrije tijd, verlies van collega’s, overlijden van een echtgenoot, of ziek worden (want dat weet je allemaal nog niet als je met pensioen gaat). Het sluitstuk vormde het woord polyfarmacie¹, wat volgens onze professionele trainer, adviseur en voormalig leefstijl-coach, een verzamelnaam was voor alle eerdergenoemde zaken. En dat vertel je dan met droge ogen aan een zaal vol verpleegkundigen en ander zorgprofessionals.
Vervolgens vertoonde ze een sheet met tips voor het ouder worden: goed blijven eten, veel bewegen, niet vergeten te drinken en een puzzeltje op zijn tijd, om te voorkomen dat je dement wordt. (Goh!)
(¹polyfarmacie = gebruik van 5 of meer geneesmiddelen)

Positief blijven en vragenlijstjes
Mevrouw haalde er haar ouders bij. Die waren vorig jaar met pensioen gegaan en ze was erg trots op hen, want ze deden het geweldig. Ze hadden een plan gemaakt om te gaan reizen. Die hadden het goed voor elkaar. Dat gunde ze ons ook.
“Ja maar,” waagde ik op te merken, “als je eenmaal zo’n plan hebt, moet je natuurlijk wel gezond blijven en zeker niet doodgaan, want dan sta je daar met je gezamenlijke plannetje.” Ja, nee, natuurlijk, kon gebeuren, sprak vanzelf. Maar over negatieve dingen wilde ze niet praten. Vooruitkijken, dat was de bedoeling.

Creatief èn interactief!
Trouwens, voordat we echt konden beginnen, had ze nog een paar vragenlijstjes (tuurlijk). Hoe zag onze sociale omgeving eruit? Wat deden we zoal op een dag? Hoeveel energie hadden we nog? Op elke stukje vragenlijst mocht je dan een cijfer plakken, of een smiley als je dat leuker vond (creatief!). Daarna kon je kiezen waar je eerst aan ging werken. Werden dat de lage cijfertjes, dus daar waar het slecht -of nog slechter- met je ging? Of besloot je juist aandacht te geven aan de hoge cijfertjes, omdat het daar nou net zo goed ging? Nee, geen tijd om erover te praten, dat kwam later wel en verder ging het weer.

We kregen een vol getypt A-viertje met 150 (zegge honderdvijftig!) normen en waarden die mensen kunnen hebben. Uit die 150 normen en waarden mocht je er 5 (zegge vijf!) kiezen die jou aanspraken. Die mocht je elk afzonderlijk op fel gekleurde post its schrijven, want het ging om jouw eigen normen en waarden. En die gekleurde papiertjes? Die waren om het gezellig te maken, want met pensioen gaan is gewoon een positieve bezigheid.

Tijdens het interactieve gedeelte mochten we onze gekleurde velletjes op een rijtje leggen, met bovenaan de belangrijkste en onderaan de minst belangrijke van de vijf. Daar kon je dan een paar minuten over praten met je buurvrouw of buurman (te gek joh!)

Ken u mijn ook segge wanneer het pauwse is? (met dank aan Wim Sonneveld)
En toen was het pauze: kopje thee, kopje koffie, glaasje water, chocolaatje, plasje doen en dóór, want de tijd vloog.

Rode draad?
Met de resultaten van de vragenlijstjes en de op volgorde gelegde gekleurde papiertjes, maakten we vervolgens ons Persoonlijke Pensioenplan. Dat stond dan ook in grote groene letters geprint op een dik vel geel papier dat werd uitgedeeld:  Persoonlijk Pensioenplan van: …waar je je eigen naam kon invullen (want workshop).
Daaronder wat ruimte om op te schrijven aan welke gebied(en) je de komende tijd aandacht wilde besteden. Dat kon je afleiden uit de vragenlijstjes de je net had ingevuld. Vervolgens mocht je je kernwaarden noteren, wat weer bleek uit de gekleurde papiertjes. Daarna was de vraag welke rode draad je in je toekomstvisie ziet.
‘Pardon? Toekomstvisie?’
Tja, daar was geen tijd meer voor. De doelstellingen voor je pensioen moesten nog aan bod komen en ook die kon je zelf uit de vragenlijstjes halen. Daarna mochten we hoogst persoonlijk bedenken wat we nodig hadden om die doelen te behalen, want -helaas- het was alweer tijd om naar huis te gaan.

Lang verhaal kort
Tot slot liet onze professionele trainer, adviseur en voormalig leefstijl-coach, nog snel een overzichtje zien van wat zij had bedacht dat je zoal kunt doen na je pensioen: door blijven werken, minder gaan werken, vrijwilligerswerk zoeken, lekker genieten, op je kleinkinderen passen, reisjes maken. En dat betekende, naar mijn -niet zo bescheiden- mening, dat we uiteindelijk met lege handen naar huis gingen, of hooguit met een heel stel open deuren.

Open deuren, afbeelding van Michael Gaida via Pixabay

Over deuren gesproken; na afloop moesten we ook weer door de ‘Engelse’ draaideur naar buiten. Maar op de terugweg bleek die ineens gewoon rechtsom te draaien. Wat tot gevolg had dat iedereen weer de verkeerde kant op stond te duwen (goed voor dat ouwe brein: neem nooit aan dat een eenmaal opgelost probleem altijd op dezelfde manier kan worden opgelost). Gelukkig kwam de speciaal daarvoor aangestelde jongeman instructies geven over hoe we het gebouw konden verlaten.

 

 

25 reacties op “Pensioen moet je doen – 3

  1. Appelvrouw
    25 januari 2020

    het is niet niks, dat met pensioen gaan, maar goed dat er workshops voor zijn.
    Net als de pubertijd en overgang een ingewikkelde kwestie lijkt.
    Het zal allemaal niet meevallen als ik het zo lees.
    Werk heb ik niet. Van reizen hou ik niet (en kan het ook niet), heb geen kinderen en kleinkinderen om op te passen, geen vriendinnen, kan en hou niet van shoppen, heb geen balkon of hond. Gelukkig heb ik wel mooi rode geraniums.

    Like

    • Jokezelf
      26 januari 2020

      Nou, dan kun je gewoon doorgaan met wat je nu ook al doet en zo af en toe even achter die geraniums plaatsnemen om het pensioengevoel te ervaren. Meer is het ook niet 😉

      Like

  2. Jeanne van Sjannesblog
    25 januari 2020

    Zels kinderen van groep 1 en 2 hoeven niet geïnfantiliseerd te worden. Je hebt er een smeuïg verhaal van gemaakt en het bevestigd mijn idee, dat ik zo’n cursus wel kan missen.

    Like

    • Jokezelf
      26 januari 2020

      Dank je, en je hebt gelijk, je mist niks als je niet naar zo’n workshop gaat.

      Like

  3. rietepietz
    22 januari 2020

    Zucht…… misschien is deze dame wel heel geschikt om groep 1 en 2 van de basis school onder haar hoede te nemen.
    Al die mooie kleurtjes papier waar op geschreven op getekend mag worden…. gewéldig

    Geliked door 1 persoon

    • Jokezelf
      22 januari 2020

      Ja, ze was heel creatief in het bedenken van allemaal leuke dingetjes. Alleen van hoe je met pensioen gaat had ze echt nog geen kaas gegeten.

      Like

      • rietepietz
        22 januari 2020

        Ik heb nog nooit een dergelijke bijeenkomst meegemaakt waar iets verteld werd dat ik niet al wist. Maar amusant was het meestal wel als je er oog voor hebt, en dat heb jij!

        Like

Reageren? Ja graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 19 januari 2020 door in Ouder worden, Persoonlijk en getagd als , , , , , , , , .

Categorieën

Archief

SCHRIJVENDE SENIOREN GEZOCHT: SCHRIJF MEE!

Afbeelding van Steve Buissinne via Pixabay

Ik schrijf al enige tijd stukjes voor de hoe ouderen denken site en we zijn continu op zoek naar enthousiaste medeschrijvers

Wij zoeken ouderen vanaf ca. 55 jaar die graag vertellen over alle perikelen die zij als ouderen/senioren in onze samenleving meemaken.

Denk jij uit te kunnen leggen hoe wij ouderen denken? Heb je je seniorenhart verpand aan de schrijverij? Vertel jij graag hoe het jou vergaat en wat je meemaakt als oudere in een steeds snellere maatschappij? Heb je een vlotte pen en een goed gevoel voor taal? Doe dan mee op Hoe Ouderen Denken!

Interesse? Mail ons wat recente teksten (zodat we een indruk krijgen van je schrijfstijl) en een korte motivatie:
redactie@hoeouderendenken.nl 

%d bloggers liken dit: