Zonder structuur

Iedereen in mijn omgeving is druk.
Ziekenhuismedewerkers vooral met zorg op de intensive care, andere zorgmedewerkers in verpleeghuizen en bij de thuiszorg, vuilnismannen, postbezorgers, vakkenvullers, kassamedewerkers, winkelwagentjespoetsers, politie, handhavers, brandweermannen, noem ze maar op. Allemaal zijn ze onze helden.
Andere helden zijn mensen die al weken van huis uit werken, of hun baan (hopelijk tijdelijk) kwijt zijn: met het omhooghouden van alle ballen in de lucht: kinderen thuis lesgeven, thuis werken voor de baas, met coronastress dealen, enzovoort enzoverder. Ander ruimen driftig huis, tuin, schuur en/of zolder en garage op. Weer anderen doen hartstochtelijk mee met alle gym- en knutselfratsen die voor thuisblijvers op YouTube of Facebook in elkaar worden gezet. En nog weer anderen schrijven zich de blaren op hun vingers aan verhalen, gedichten, beschouwingen en diepe filosofieën over corona, onze intelligente lock down, 5G en/of complot theorieën. Er worden coronaliederen geschreven, liedjeszangers gaan de buurten in om voor flats met veel ouderen en verzorgings- en verpleeghuizen een openluchtconcert te geven, sportleraren geven hun oefeningen in de buitenlucht voor al die thuisblijvende ouderen. Dan heb je ook nog mensen die boodschappen doen voor ouderen en mensen met een zwakkere gezondheid die nu allemaal binnen moeten blijven.

Ik doe dat allemaal niet. Toch heb genoeg plannen; ik schrijf aan het levensverhaal van een goede vriend, ik heb stapels aanzetten voor verhalen of essays, een vervolgverhaal schreeuwt om nog meer afleveringen, mijn berging kan wel een bezempje gebruiken en die vierendertig verhuisdozen, vol uit te zoeken spullen die al een paar jaar staan te verpieteren, schreeuwen al die tijd ook al om verlossing.

Mijn inloopkast

En dan mijn administratie. Belangrijke papieren doe ik in ordners; financiële zaken, verzekeringen, gezondheid, water en energie, belastingen, gebruiksaanwijzingen, garantie-bewijzen. Noem het op en ik heb er een map van. Handig en overzichtelijk. Jazeker, totdat ik drie jaar geleden ging verhuizen. Sindsdien heb ik naast die prachtige rij ordners, ook verschillende stapels met papieren liggen die daar nog in moeten belanden. Trouwens, veel van die administratieve dingetjes staat ook op mijn computer, in de e-mailbox en in aparte mappen bij mijn documenten. Zo kan ik snel alles terugvinden.

Kortom; zat te doen, maar het zit er niet in. Het zit er al een poos niet in, ik functioneer al jaren op een langzame toer, maar sinds corona lijkt er nog veel minder in te zitten. Ik kijk ’s morgens naar mijn to do lijstje, denk: ‘Ja, dat ga ik doen’ en dan schuif ik achter de computer. Mailtjes lezen en beantwoorden en daarna verplaats ik me naar Facebook, waar ik vervolgens zeker anderhalf uur blijf zitten, omdat ik – na het lezen van de nieuwe berichten en mijn commentaar daarop – ‘even’ een spelletje doe. Als ik me daarvan weet los te rukken, verdwijn ik naar Twitter. Nou, dan weet je het wel, mijn hemel. Want ik bemoei me graag met allerlei zaken. Ik lees wat er al gezegd is over zo’n onderwerp en like sommige bijdragen of reageer erop, ik kijk wie mijn bijdragen heeft geliked of erop gereageerd en vervolgens plemp ik mijn mening lekker onder nog weer andere meningen. Dus dan ben ik zo weer een flink uurtje verder. Ondertussen ligt mijn to do lijstje geduldig te wachten tot ik het de volgende dag weer even over zijn bolletje aai. Ik ben dolblij dat ik niets heb met Instagram, Snapchat of TikTok. Ik zou nog meer tijd tekort komen.

Het eigenaardige is; ik ben gepensioneerd, dus ik kon de invulling van mijn dagen al helemaal zelf bepalen, maar sinds corona is zelfs die minimale structuur helemaal weg. Hele dagen hang ik maar een beetje; voor de computer (of is het erachter?) roer ik mij op de sociale media, voor de tv watch ik enorm binge, en ik kan me ook langdurig verdiepen in de krant die ik vroeger in anderhalf uur uit had. Zelfs aan het lezen van een goed boek kom ik niet meer toe. Wat zeg ik? Ook het lezen van flutboeken en tijdschriften behoort al niet meer tot mijn repertoire.

Samengevat: alles is vloeibaar.
Gelukkig houd ik mezelf en mijn huis nog een beetje schoon. Dat dan weer wel.

Afbeelding van Segerst via Pixabay

24 Comments

  1. Tja, corona of niet, met een flink dementerende man zijn mijn dagen niet héél veel anders dan anders. Natuurlijk stond ik nooit al te trappelen om te gaan ruimen en/of zemen dus dat beperkt ik ook nu tot het uiterste minimum;-)

    1. Ja, met een demente man kun je gewoonlijk al niet zo heelveel. Nou moet ik zeggen dat ik ook voor de corona al niet stond te trappelen om op te ruimen, maar het is zo nodig! En ramen zemen doe ik ook alleen maar als ik er echt niet meer doorheen kan kijken 😇

      1. Normaal komt mijn hulpje om de paar weken ramen zemen maar zij komt nu niet. Hoewel ik niet altijd een heel volgzaam typje ben leg ik me erbij neer dat je boven de 70 beter niet zelf op de trap ramen kunt zemen. ik ben zó braaf!

        1. Je moet er toch niet aan denken dat je juist nu van die trap af zou vallen zeg. Heel goed dat je zo braaf bent. Ik doe het nog wel (want ik ben ‘pas’ 68), maar ik vind het nu al griezelig. Nou heb ik ook last van hoogtevrees, dus dat helpt niet echt mee.

        2. SStttt… voor de meeste hoef ik niet eens écht een trap op , zo’n drie treetjes op stap is genoeg, maar ja, ik ben tien jaar ouder dus ik mág niet 😉

  2. Dat blijven hangen op twitter, nog even een spelletje, fb afhandelen, ik herken het maar al te goed. Het was een van de redenen om te stoppen met beiden.
    Verder ben je baas in eigen huis. Als deze manier van leven je bevalt, waarom niet?
    En anders, tja, dan kan ik je niet raden.🤔😁

    1. Ja, natuurlijk ben ik baas in eigen huis. En het bevalt me tegelijkertijd wel en ook niet. Dat is de spagaat waarin ik in dit vloeibare tijdvak verkeer. En stoppen met fb en twitter? Dat vind ik knap hoor (ik heb last van enorme fomo).

Comments are closed.