Bouwen met taal

Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen

De reden is dat ik weg ben.

Vertwijfeld duwde Carla tegen de deur van de tassenwinkel. Gesloten? Hoe kon dat nou? De tassenman was altijd open.  Zeven dagen per week stond hij in zijn winkel. Waarom nu dan niet?
Hij was weg, stond op de deur. In verband met mijn afwezigheid, ben ik er niet. Ja, dat zag ze zo ook wel. En haar lievelingstas dan? Die mooie rooie uit Lissabon? Vorige week had ze hem voor reparatie afgegeven. Een van de hengsels had het begeven en de tassenman was de enige die dat kon maken.  

Afwezig. Tot wanneer stond er niet bij. Kwam hij nog terug? Vast niet, anders stond er wel een datum. Dat deden winkeliers toch altijd? Een bordje ophangen tot welke datum ze weg waren? Wij zijn afwezig van… tot … , zodat je wist wanneer de winkel weer openging. Of wegens omstandigheden vandaag gesloten. Dan wist je ook meteen waar je aan toe was. Maar zomaar de deur dicht doen? Wie deed dat nou? De reden is dat ik weg ben. Hoezo weg, dacht Carla. Op vakantie? Verhuisd? Dood? Hoe kwam ze dan weer aan haar schoudertas?

Ze duwde nogmaals vruchteloos tegen de deur. Die verschoof geen millimeter. Hermetisch gesloten.  Niet open te krijgen.  Nou, als het moest, trapte ze die deur zo in. Net zo makkelijk. Wie aan haar rode tas kwam, kwam aan haar.  Tranen van woede sprongen in haar ogen. De tassenman had gezegd dat ze haar tas vandaag op kon komen halen. Dat had ie belóófd! Een weekje had hij gezegd. Dan was hij zeker klaar.  En nu dit.

Carla drukte haar neus tegen de ruit en tuurde naar binnen. Het was donker. Geen teken van leven. Wat tassen op de toonbank, maar de hare zag ze nergens. Ook niet op de planken met gerepareerde lederwaren. Waar was de tassenman?

_______________________________________________________

Geschreven voor Plato’s WE 300 woord van augustus: verlaten.
Meer augustuswoordverhalen lezen of zelf meedoen? Klik hier.

Delen

16 reacties op “De reden is dat ik weg ben.

  1. Mrs. T.
    22 aug 2012

    Hahaha, wat een drama! Vrouwen en tassen. 😉

  2. jokezelf
    17 aug 2012

    Die tassenman heeft echt bestaan. In de jaren negentig werkte ik vlakbij een winkeltje in prachtige leren tassen en andere kleine lederwaren. De eigenaar was een mager mannetje van onbestemde leeftijd. Hij woonde boven de winkel. Als hij er, bij uitzondering, niet was, hing er een papier; “ik ben er niet, want ik ben weg”. Op een dag, toen ik terug kwam na mijn vakantie, zag ik dat er geen licht aan was in de winkel. Het geheel zag er stoffig en totaal verlaten uit. Na een flink aantal weken werd de winkel leeg gehaald. De slager van een paar winkels verderop, vertelde dat de man door de GGD uit zijn huis was gehaald, maar wat er precies aan de hand was geweest, wist hij ook niet.

  3. Anja
    16 aug 2012

    Ik hou wel van zo’n mysterieus eind. Maar het maakt me ook wel heel erg nieuwsgierig! Leuke WE!

  4. dieneke
    15 aug 2012

    Raadselachtig verhaal hoor, we blijven allemaal in het ongewisse over de tassenman.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 14 aug 2012 door in Korte verhalen, WE300 en getagd als , , , , , , , .
%d